Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

JAF Trio – JAF Trio

CD-RECENSIE 

JAF Trio – JAF Trio
bezetting: Adele Sauros saxofoon; Joonas Tuuri contrabas; Frederik Emil Bülow drums
opgenomen: Kallio-Kuninkala studio , Järvenpää
uitgebracht: 3 juli 2020
label: We Jazz Records
aantal stukken: 7
tijdsduur: 34’23
website: frederikbulow.com - wejazz.fi
door: Mathijs van den Berg



Het JAF Trio betreft een Fins-Deens samenwerkingsverband van sax, bas en drums. Het trio draaide al een paar jaar op de podia warm voordat het vorig jaar met zijn eerste studioalbum kwam op het Finse We Jazz Records. Spil van de band is de Deense drummer Frederik Emil Bülow van wie de meeste composities afkomstig zijn, maar ook saxofoniste Adele Sauros en bassist Joonas Tuuri droegen elk een compositie bij. In de uitvoering zijn de muzikanten volstrekt gelijkwaardig.

Sauros en Tuuri zijn geen onbekenden in de Finse jazz. Ze spelen respectievelijk in de formaties Superposition en het Bowman Trio, afkomstig uit dezelfde muzikale stal. Beide groepen zijn schatplichtig aan de ‘loft jazz’ uit de jaren zeventig, waarvan de invloed ook doorklinkt in de muziek van het JAF Trio: we horen een direct en energiek geluid met duidelijke melodieën en vette grooves.   

De ritmesectie is strak en swingend met een gespierde bas en hakkende drums met veel gebruik van de bekkens. Er wordt voortdurend geschakeld tussen verschillende ritmes en tempo’s, waarbij de muziek regelmatig tot een climax komt. Sauros is een veelzijdige saxofoniste die varieert van lome, bijna zeurderige lijnen – alle noten er net even naast – tot felle staccato riffs en scherpe improvisaties. Al die dissonanten vragen wel veel van de luisteraar. Aan de andere kant is de muziek door de energie en het hoorbare plezier waarmee wordt gespeeld aanstekelijk.

Vanwege het rammelende, frisse en tegendraadse karakter zou je dit jazz met een punk-attitude kunnen noemen. De stukken hebben over het algemeen veel vaart en dan is het JAF Trio op zijn best. Bij een lange bassolo zakt de aandacht meteen in. Het enige trage stuk op de plaat, ‘Shades of tomorrow’, krijgt nooit de beoogde melancholieke sfeer, hoewel Sauros met gevoel speelt. Bij het drumintro van het daaropvolgende, laatste nummer veer je weer overeind. Bas en sax vallen in en de band scheurt er opnieuw vandoor. Ook live is dit trio zonder enige twijfel een opwindende act.




Beluisteren via Spotify, inloggen noodzakelijk.




Det Er Dig


© Jazzenzo 2010