Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Jo Didderen & L’Equipe de Rêve – Our Point of View

CD-RECENSIE 

Jo Didderen & L’Equipe de Rêve – Our Point of View
bezetting: Marc Huynen trompet, Tim Daemen trombone, Rob Sijben altsaxofoon, Bart Oostindie, gitaar, Simon Oslender keyboards, Jo Didderen contrabas, Jerome Cardynaals drums en Steffen Thormählen percussie
opgenomen: 2 en 3 juli 2020, Cultuurhuis Heerlen
uitgebracht: december 2020
label: InBetweens Records
aantal stukken: 6
tijdsduur: 37’11
website: jodidderen.nl - inbetweens.com
door: Cyriel Pluimakers


Op zijn vijftigste gaf de uit Limburg afkomstige contrabassist Jo Didderen (1966) zichzelf een band cadeau: L’ Equipe de Rêve. Met dit ensemble maakte hij al de prachtige albums ‘Happy Hour’ en ‘En Route’. Producties vol onversneden mainstream die een uitbundige ode vormen aan een periode dat de jazz floreerde.

Eerbetoon
Ook op zijn nieuwe album ‘Our Point of View’ volgt Didderen weer het Blue Note-spoor. Onder het motto ‘niet lullen maar poetsen’ brengt het ensemble L’Equipe de Rêve een eerbetoon aan de inmiddels 80-jarige Herbie Hancock, van de naoorlogse jazzcomponisten een van de meest populaire. Het album bevat een vijftal bewerkingen van stukken van de legende zelf en tot slot een eigen compositie van de bandleider. Bijzonder is dat Didderen deze meer dan vaak gespeelde muziek fris en jong laat klinken: het speelplezier spat uit de luidsprekers!

Gedreven
Lekker funky klinkt de opener ‘And What If I Don’t’, meteen opgevolgd door de ballad ‘Tell Me a Bedtime Story’, met een lekker lazy klinkend blazersarrangement. Pianist Simon Oslender excelleert op de Fender Rhodes. Trombonist Tim Daemen en trompettist Marc Huynen krijgen hoofdrollen in het bekende ‘Jessica’. Ritmisch opwindend is de uitvoering van ‘Driftin’, met een gedreven solo van altsaxofonist Rob Sijben. Een energie die nog nazindert in het fameuze ‘Watermelon Man’, het lijflied van Hancock en misschien wel de meest nagefloten jazzcompositie van de vorige eeuw.

Melancholiek
Na al dit moois brengt Didderen nog een ultieme hommage aan de grootmeester in ‘La Jeunesse’, een stuk met een melancholieke toets en een licht weemoedige herinnering aan een tijdperk dat definitief voorbij lijkt. Een periode waarin de jazz nog in de frontline stond en het nog niet definitief had afgelegd tegen de brute commerciële krachten van rock en soul. 




La Jeunesse


© Jazzenzo 2010