Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Joan Benavent - Sunrise

CD-RECENSIE 

Joan Benavent - Sunrise
bezetting: Pep Zaragoza trompet, Bart van Lier trombone, Joan Benavent tenorsaxofoon, Miguel Rodriguez piano, Steve Zwanink contrabas, Eric Ineke drums
opgenomen: 2019 in Nederland
uitgebracht: december 2020
label: Sedajazz Records
aantal stukken: 8
tijdsduur: 62’17
website: www.sedajazz.es
door: Cyriel Pluimakers


Waar links en rechts jonge talenten de taal van de jazz willen verdunnen met twijfelachtige invloeden, blijft er ook een hoofdstroming bestaan met muzikanten die heilig geloven in het echte verhaal. De uit Spanje afkomstige Joan Benavent is er zo een: zo’n tien jaar geleden studeerde hij af aan het Koninklijk Conservatorium om nu met een volwassen debuutalbum voor de dag te komen.

Het is een verrassende uitgave met een USB-stick verpakt in een CD-cover. Een originele oplossing nu het zilveren schijfje het einde van zijn levenscyclus heeft bereikt. De bezetting bestaat uit de beste boppers van de Lage Landen: trombonist Bart van Lier, pianist Miguel Rodriguez, contrabassist Steve Zwanink en drummer Eric Ineke. Uit zijn geboorteland heeft Benavent trompettist Pep Zaragoza meegenomen. 

Traditie
Het ensemble zit stevig in de traditie en gaat voortvarend van start met het opgewekte ‘Sunrise’, een compositie van de leider. Latin-achtig is ‘El Bancal de la Serp’, een verwijzing naar een verhaal uit zijn jeugd over een immens grote slang die op een veld buiten de stad zou wonen. Moeiteloos combineert de tenorsaxofonist de Zuid-Amerikaanse invloeden met referenties aan het spel van vernieuwer John Coltrane. Het ensemble klinkt als de bekende klok, met een gedeelde hoofdrol voor de virtuoze trombone van Van Lier. 

Groove
Gepassioneerd is Hoagy Michael’s ‘Skylark’ en krachtig is het nieuwe arrangement van het overbekende ‘Mean to Me’. Een weldadig gevoel roept de romantische ballad ‘Tres Voltes Maria’ op en een bron van spanning is het ritmische ‘El Ogro Grogo’, beiden composities van de leider. Ook ‘El Ogro Grogo’ is zo’n mythe uit zijn jeugd: over een mooie prinses die met een bijzonder lelijke man trouwt. Onversneden jazz, die gespeeld wordt met een bijzonder doortastende groove. Het fameuze ‘Body and Soul’ vormt sinds de versie van Coleman Hawkins uit 1939, dé toetssteen voor tenorsaxofonisten en Benavent laat het beste van zijn kunnen zien in een uitgebreide solo die ondersteund wordt door het fantasierijke toetsenspel van Rodriguez.

Temperamentvol
Een meer dan passende afsluiter is de uitvoering van ‘What Is This Thing Called Love’, gespeeld in een moordend tempo en een ultieme testcase voor de kwaliteiten van de tenorsaxofonist, die stevig van repliek wordt gediend door trompettist Zaragoza. Temperamentvol ook is de piano van Rodriguez die de ritmesectie weet op te drijven tot kookhitte: Spaanser kan het bijna niet!



Teaser.


© Jazzenzo 2010