Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Chris Potter Circuits Trio – Sunrise Reprise

CD-RECENSIE 

Chris Potter Circuits Trio – Sunrise Reprise
bezetting: Chris Potter tenor- en sopraansaxofoon, klarinet, fluit, sampler, keyboards; James Francies keyboards; Eric Harland drums
opgenomen: 19 september 2020
uitgebracht: 14 mei 2021
label: Edition Records
aantal stukken: 5
tijdsduur: 54’22
website: chrispottermusic.com - editionrecords.com
door: Mathijs van den Berg



Saxofonist Chris Potter maakte in 2019 de overstap naar het Britse Edition Records met een terugkeer naar een elektrisch geluid. Dat album, ‘Circuits’, nam hij op met de jonge, talentvolle keyboardspeler James Francies en drummer Eric Harland. Dit jaar kwam hetzelfde trio onder de bandnaam ‘Circuits Trio’ met een vervolg. Het samen spelen en opnemen in een periode van lockdown was volgens Potter een verademing. Dat de Amerikaan tijdens de pandemie niet stilstond bleek eerder al uit zijn in december 2020 verschenen soloalbum ‘There Is A Tide’, waarop hij alle instrumenten, waaronder drums, gitaar en bas, zelf bespeelde. Een huzarenstuk.

‘Sunrise Reprise’ bevat maar vijf nummers, die echter samen bijna net zoveel muziek opleveren als de voorganger. Dat is vooral toe te schrijven aan het slotstuk dat bijna vijfentwintig minuten in beslag neemt. Het spelplezier is duidelijk hoorbaar op dit vitale en energieke album. Potter bespeelt naast tenor- en sopraansaxofoon een scala aan instrumenten. Door middel van samples en overdubs wordt er een vol geluid tot stand gebracht. Er lijkt soms wel een hele blazerssectie aan het werk, zoals op het openingsnummer ‘Sunrise and Joshua Trees’ Terwijl op ‘Circuits’ op enkele nummers gebruik werd gemaakt van een bassist, wordt het lage register nu uitsluitend door Francies verzorgd.

Potter speelt de boventoon in de muziek met zijn bekende glasheldere, soepele partijen, razendsnelle solo’s en scherpe fraseringen. Francies versterkt regelmatig de melodielijn, speelt funky grooves en voorziet Potters improvisaties van rijke en creatieve kaders. Aan de andere kant excelleert hij in diverse solo’s, zoals op ‘Southbound’, een soort elektrische spiritual jazz, waarop hij laat horen in virtuositeit niet voor de saxofoonmeester onder te doen. Harlands begeleiding is razendstrak, waarbij geen tempo hem te hoog is, zoals op het furieuze ‘Serpentine’. Zijn broken beats geven de muziek een eigentijds geluid. 

Naast fusionstukken bevat de plaat met ‘The Peanut’ ook een heuse ballad, waarna zij met ‘Nowhere, Now Here/Sunrise Reprise’ haar apotheose beleeft. De eerste helft van dit nummer wordt gedomineerd door zware bastonen, groovy drumpartijen en intense saxofoon- en keyboardimprovisaties. Halverwege wordt er gas teruggenomen: de keyboard krijgt meer nadruk en Potter haalt allerlei verschillende effecten uit zijn saxofoon, waardoor er een meer contemplatieve sfeer ontstaat. Het was namelijk ook Potters bedoeling stil te staan bij de zorgelijke tijdgeest van oplevend racisme en een opwarmende aarde. Waarvan akte. 






Beluisteren via Spotify, inloggen noodzakelijk.




Nowhere, Now Here/Sunrise Reprise


© Jazzenzo 2010