CSS Drop Down Menu by PureCSSMenu.com



 



Ed. Schulte op Een musicus die speelde zoals hij sprak. Les van Ac…: In de zomer van 1963 speelde ik contrabas met vrienden van de Avalon Jazzband in Castelldefels. Ik wa…
Nico Wilke op Trombonist Slide Hampton (89) overleden: Slide Hampton was niet linkshandig, zie onderstaande quote van website https://www.trombone.org/ arti…
leo bontje op Tijn Wybenga & AM.OK – Brainteaser: Een geweldige belevenis deze band live te horen tijden Novembermusic 2021. Het nummer Roofles heeft o…
Addy Scheele op Septet Frans Elsen - Norway: Jammer, dat Miles Davis destijd de verkeerde weg insloeg. Daardoor werd de wereld opgezadeld met figu…
Aart Jan van Loon op Septet Frans Elsen - Norway: Het is jammer dat op deze cd maar een nummer staat van het Internationaal Jazz Festival Loosdrecht 19…
Faelens Tony op Septet Frans Elsen - Norway: Bert Dobben , totaal akkoord met uw stelling !!!
Bert Dobben op Septet Frans Elsen - Norway: Als smakeloosheid bij fusion wordt bepaald door de lengte van soli, inclusief van de bas(gitaar) dan …
John Schoorl op Twee soorten adem – Jazz & Poetry in de Nederlandse…: Yo jazzzenzo dank voor de recensie. But: het verhaal over Joe Maini en Jules is nooit gemaakt op basi…
 

« Marcin Wasilewski Tri… | Home | Percy Jones, Alex Sko… »

Septet Frans Elsen - Norway


These icons link to social bookmarking sites where readers can share and discover new web pages.
  • Facebook
  • Twitter
14 Oktober 2021

Als smakeloosheid bij fusion wordt bepaald door de lengte van soli, inclusief van de bas(gitaar) dan kan ook heel veel zogenaamde echte jazz in de vuilnisbak worden gepleurd. Met name John Coltrane was de kampioen uitdijer en hij liet ook Jimmy Garrison niet zelden uitgebreid solistisch aan het woord. Noem mij één fusionstuk met een bassolo langer dan die van Jimmy Garrisonin in mr. PC op the Paris concert uit 1962. En als met fusion letterlijk bedoeld wordt: de gedegenereerde vorm van jazzrock zoals die zich in de tweede helft van de jaren zeventig manifesteerde.....ja dat was smakeloosheid ten top....mede door het totaal ontbreken van lange opwindende soli.

Bert Dobben (E-mail ) - 17-10-’21 01:08

Bert Dobben , totaal akkoord met uw stelling !!!

Faelens Tony (E-mail ) - 21-10-’21 18:52

Het is jammer dat op deze cd maar een nummer staat van het Internationaal Jazz Festival Loosdrecht 1972. Op 8 augustus 1972 heb ik bijna het hele concert van 'Wim Overgaauw Septet' (zoals dat toen werd aangekondigd) van de radio opgenomen. Meer dan 52 minuten met de complete 'Rigebu Suite'. Hier gaan Wim Overgaauw, Eddie Engels en Piet Noordijk compleet uit hun dak. Aan deze opnamen beleef ik meer plezier dan de meeste nummers op de cd. De video is een goede aanvulling bij de recensie!

Aart Jan van Loon (E-mail ) - 09-11-’21 12:48

Jammer, dat Miles Davis destijd de verkeerde weg insloeg. Daardoor werd de wereld opgezadeld met figuren zoals o.a Herbie Hancock, Chick Corea, Keith Jarret, Marcus Miller, Bob Berg, John McLaughlin en Mike Stern. Stuk voor stuk afvalliggen die voor meer diversiteit (bah, het woord alleen al) in de muziekcultuur zorgden. Eigenlijk zou er een Jazz-Inquisitie moeten bestaan, die er voor waakt dat musici zuiver in de leer blijven spelen.

Addy Scheele (E-mail ) (URL) - 09-11-’21 17:41






Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen: