Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Eli Degibri – Henri and Rachel

CD-RECENSIE 

Eli Degibri – Henri and Rachel
bezetting: Eli Degibri tenor- en sopraansaxofoon, Tom Oren piano, Alon Near contrabas, Eviatar Slivnik drums
opgenomen: 13-14 februari 2020, Acoustic Recording, Brooklyn
uitgebracht: maart 2022
label: Degibri Records
aantal stukken:10
tijdsduur: 56’14
website: degibri.com
door: Cyriel Pluimakers



De Israëlische saxofonist Eli Digibri is een blazer die zijn publiek telkens diep weet te raken. Onlangs verscheen zijn negende album, ‘Henri and Rachel’, opgedragen aan zijn ouders. Een productie waarop we lang hebben moeten wachten, want zijn vorige cd ‘Cliff Hanging’, dateert uit 2015. Degibri is als enig kind de afgelopen jaren druk geweest met de zorg voor zijn ouders. Zijn vader leed aan kanker en overleed na een lang ziekbed in de herfst van 2020. Zijn moeder kreeg de ziekte van Parkinson en lijdt aan dementie. Meer dan begrijpelijk dat de muziek dan even op de tweede plaats komt.

Hymne
Toch is dit hommage een ijzersterk album geworden met de bijna tot tranen toe ontroerende titeltrack ‘Henri and Rachel’, een hymne die in het gehoor blijft hangen en erom vraagt om mee te zingen. Een eigenschap die ook geldt voor de rest van het album, met zijn krachtige en meeslepende melodieën. Bijna weldadig is het tapijt dat de ritmesectie – met pianist Tom Oren, contrabassist Alon Near en drummer Eviatar Slivnik – legt. Digibri kan drijven op de kwaliteiten van zijn begeleiders. Ook een overbekende standard als ‘Like Someone In Love’ krijgt een nieuwe jas door fraai tegenspel van pianist Oren. Jiddische muziek en jazz lijken meer dan ooit verbonden in die typische 5/4 maat.

Geliefde
De productie is niet alleen opgedragen aan zijn ouders, maar ook aan zijn geliefde Noa, aan wie ook een track wordt gewijd. Ook ‘Longing’ en ‘The Wedding’ zijn voor haar gecomponeerd. Het verhaal dat Degibri op tenorsaxofoon in ‘Noa’ vertelt is meer dan indrukwekkend: ook hier voel je hoe een Jiddische melodie samensmelt met authentieke jazz. In zijn solo gaat hij echt tot het gaatje met extatisch spel waarin hij het hoge register laat kreunen. Uiteraard feestelijk klinkt zijn sopraansaxofoon in ‘The Wedding’. 

Schoonheid
De 5/4 maat keert terug in ‘Don Quixote’ en aanstekelijk is het huppelende ritme in ‘Ziv’, dat hij geschreven heeft voor zijn gelijknamige manager. Het hymnische element keert terug in ‘Preaching to he Choir’, met wederom zo’n epische improvisatie op tenorsaxofoon. Het album eindigt cyclisch met een herhaling van ‘Henri and Rachel’, dit keer in een intiem duet met de pianist. Degibri laat de luisteraar in extase achter, alsof hij net even de absolute schoonheid heeft mogen aanraken. 




Beluisteren via Spotify, inloggen noodzakelijk.



Henri and Rachel.


© Jazzenzo 2010