Het resultaat is echter erbarmelijk. Laroo mag dan over een verfijnde trompettechniek en dito geluid beschikken, het simplisme van pianist Byrd is schreiend. Met eenvoudige lopende bassen en akkoorden die het niveau van een workshopstudent zelden overstijgen, worden de stukken van een bedroevende kwaliteit voorzien. Om over de inhoud van de composities nog maar te zwijgen. Oubollig.

Vooruit, het door Laroo gecomponeerde ‘Brighter Day’, een fraaie ballad, ontspringt de meligheid, evenals het frisse miniatuurtje ‘Scat Firmation’ waarin Laroo de contrabas hanteert en Byrd zich al scattend uitleeft, maar de vraag overheerst waarom deze muziek aan cd is toevertrouwd.

Laroo en Byrd betreden vele malen platgetreden paden en komen daar in geen velden of wegen Miles of Monk tegen; blijkbaar hebben die al bij de eerste de beste afslag het hazenpad gekozen.