CONCERTRECENSIE. Mark Guiliana Jazz Quartet, Paradox Tilburg, 10 oktober 2015
beeld: Liesbeth Keder
door: Erno Elsinga
Gelijkmatig deden ze aan, de composities van Mark Guiliana. De drummer die in uiteenlopende muziekgenres vertegenwoordigt is leerde echter dat schijn bedriegt. Met uitzondering van pianist Shai Maestro trad het Jazz Quartet van de Amerikaan in dezelfde bezetting aan als die van het vol lof ontvangen debuutalbum ‘Family First’.
Slagwerker Mark Guiliana met zijn akoestisch Jazz Quartet in de Tilburgse Paradox.
Zich bewegend tussen hardbop en elektronische dansmuziek staat Guiliana (35) te boek als vernieuwer. Vorig jaar viel hij op door zijn met elektronica doordrenkte duoproject met pianist Brad Mehldau, nam in datzelfde jaar op met David Bowie en maakt deel uit van diverse projecten van contrabassist Avishai Cohen. Een paar wapenfeiten uit een eindeloze reeks van samenwerkingen die hem onder drummers een cultstatus verschafte.
Voor zijn akoestisch jazzproject waarmee Guiliana momenteel door Europa toert, componeerde de drummer op een enkele uitzonderingen na zelf de stukken. Een mengeling van hardbop en modern, voorzien van vele schakeringen in ritme en kleur.
Finesse
Aanvankelijk leek er weinig nieuws te beleven in de Tilburgse Paradox. Modale jazzstukken, veelal vertrekkend vanuit een door Guiliana opgezet ritme, werden keurig voorzien van piano- en saxsolo’s. De finesse van de stukken tekende zich echter allengs duidelijker af door Guiliana’s onophoudelijke toevoer van subtiel gedoseerde complexe ritmen. Ze bleken niet alleen de dragende kracht onder het groepsgeluid, maar verlegde eveneens langzaam maar zeker de aandacht voor de solisten naar de slagwerker, die onder elke solo een tapijt van verfijnde percussie drapeerde in de meest wonderbaarlijke maatsoorten.
Pianist Fabian Almazan, tenorsaxofonist Jason Rigby, contrabassist Chris Morrissey en Mark Guiliana.
Broeierig
Zo ontstond er broeierig samenspel met Guiliana als katalysator. Pianist Fabian Almazan bleek met fabelachtig spel een waardig vervanger voor Shai Maestro. Ook tenorsaxofonist Jason Rigby stond zijn mannetje evenals contrabassist Chris Morrissey, die met een lopende bas uit de koker van Tom Waits op humorvolle wijze ‘Abed’ inleidde. Maar het was vooral Guiliana die met freaky intervallen de dienst uitmaakte. Niet alleen in zijn eigen stukken. Zo werd Bob Marley’s ‘Johnny Was’ vanuit de reggae overgeheveld naar een intieme blues en kreeg Rufus Wainwrights schreeuwerige 'Beautiful Child' een subtiel ritmisch popjasje aangemeten.
Mark Guiliana overrompelde het publiek niet met overdonderend drumwerk, maar imponeerde juist door fijnzinnigheid en veelzijdigheid. Onttrokken aan de rol van begeleider zocht de slagwerker het avontuur, creatief en scherpzinnig, zich ontwikkelend tot de levensader van een hecht samenspelend Jazz Quartet.