Een eerbetoon aan de belangrijkste componist van de bossa nova is daarom toe te juichen, en het brede geluid van saxofonist Harry Allen lijkt in zijn geraffineerde gelaagdheid zeer geschikt voor een vertolking van Jobims gestroomlijnde melodieën.

Naast Allen treedt ook Joyce Moreno als soliste op de voorgrond. Ze zingt op ‘Chovendo na Roseira’ gevoelvol over een zomerliefde (‘Rozenblaadjes verstrooid door de wind, verstrooid is mijn denken door pure liefde’) en voorzag ook Gerry Mulligans ‘Theme for Jobim’ van tekst. Op het aanstekelijk voortjakkerende ‘Captain Bacardi’ voegt ze zich daarnaast als gitariste bij de stabiele ritmesectie van bassist Rodolfo Stroeter en drummer Tutty Moreno.

Het spreekt voor de artiesten dat ze zich verre hebben gehouden van Jobims bekendste liederen. ‘Corcovado’ en ‘Garôta de Ipanema’ moeten op dit album plaatsmaken voor minder vaak gehoord repertoire, zoals het opgewekte ‘Você vai ver’ en het swingende ‘Mojave’, beide met een glansrol voor pianist Helio Alves.

Een andere valkuil hebben Allen en de zijnen helaas minder goed weten te ontwijken. De magie van bossa nova schuilt voor een groot deel in de vervoerende bezieling onder een ontspannen bovenlaag, en net iets te vaak dreigt ‘Something about Jobim’ die bezieling te verliezen en te vervallen in oppervlakkige behaagzucht. Niettemin missen stukken als ‘Antigua’ en ‘Tema Jazz’ hun uitwerking niet en vormt ‘Something about Jobim’ een interessant eerbetoon, niet alleen aan Jobim, maar ook aan de bossa nova zelf.