CONCERTRECENSIE. Richard Bona & Mandekan Cubano, Concertzaal Tilburg, 1 december
beeld: Nicole Maas-Melis
door: Erno Elsinga
Met invloeden uit de jazz en pop vermengd met ritmische invloeden uit West-Afrika, Brazilië en het Caribische gebied, begeeft de uit Kameroen afkomstige singer songwriter Richard Bona zich al zo’n twintig jaar op het pad van de wereldmuziek. Met zijn nieuwe band Mandekan Cubano koppelt de bassist muziek uit West-Afrika aan Cubaanse ritmen, zoals te horen op het album ‘Heritage’ dat dit jaar verscheen.
Richard Bona en Mandekan Cubano dompelen Tilburgse Concertzaal in Cubaanse sferen.
Innemend
Het concert in Tilburg – het enige in Nederland – vormde het slotakkoord van een uitgebreide Europese tournee. De enigszins steriele ambiance van de goedgevulde Concertzaal werd door Bona en het Cubaanse sextet moeiteloos omgetoverd tot een sfeervolle Havaanse club waarbij een enthousiast en overwegend jong publiek in positieve zin lak had aan de klassieke etiketten van een concertzaal.
De aimabele Bona imponeerde het gehele concert met innemende liedjes, vlijmscherpe arrangementen en dansbare grooves die veelal vanuit complexe ritmen werden opgebouwd. Slagwerker Ludwig Alfonso en de percussionisten Luisito en Roberto Quintero klonken nooit overdadig. Met geraffineerd spel legden zij de vinger op de link tussen West-Afrikaanse en Cubaanse grooves, tegelijkertijd een rijke voedingsbodem neerleggend voor temperamentvolle solo’s die steevast onthaald werden met een onstuimig applaus. Met name pianist Osmany Paredes en trompettist Dennis Hernandez wisten zich te onderscheiden. Paredes’ virtuoze spel stoelde nadrukkelijk op Cubaanse invloeden terwijl de gedempte trompet van Hernandez schuurde tussen jazz en de Cubaanse traditie. Samen met trombonist Rey Alejandro stond hij eveneens garant voor verrassende en messcherpe interrupties in zonnige, voortkabbelende arrangementen of werden stuwende grooves van een extra laag voorzien. 
Glansrollen voor pianist Osmany Paredes en trompettist Dennis Hernandez.
Wapen
Bona hield zijn extra wapen, de basgitaar, lang op zak. Afwisselend in het Portugees, Spaans en Engels wist de in New York woonachtige Kameroener met zijn gloedvolle warme stem, voorzien van een doorleefd randje en zuiver in het hoog, de toehoorders aan zich te binden en moeiteloos door ballades, aanzwellend kopergeschal en vlammende ritmen te loodsen. Een duo met pianist Paredes behoorde tot de hoogtepunten, evenals een solo-optreden waarbij Bona zijn stem loopte, beurtelings gitaar, contrabas en toetsen imiteerde om zo tot een begeleidingstrio te komen waarover zijn bezwerende gezang weerklonk.
Gaandeweg werd de uitgebalanceerde twee uur durende set – omlijst door een grappende bandleider - tot een feestelijk hoogtepunt gedreven. Bona bracht in de slotstukken met razendsnelle funky riffs zijn basgitaar in stelling waardoor de Afro-Cubaanse ritmen uit zijn voegen barstten en het publiek en masse aan het dansen bracht. Zowel in sfeer als publieksopkomst een voorlopig hoogtepunt in de nog jonge concertserie PaRaDoXaal, een samenwerkingsverband tussen jazzclub Paradox en de Concertzaal.