Splinterbommen
De groep Don Kapot en vooral ook het zijproject Dans Kapot zijn heuse splinterbommen, zeker op het podium. Met Punk Kong bewandelt Giotis Damianidis andere paden die meer de semi-spirituele en spacy-psychedelische richting uitgaan. Op ‘Lonely Cedar’ en ‘Pull Ninja’ liet hij diverse mogelijkheden horen van deze combinatie. Zoals de titel terecht vermeldt, ligt ‘Same But Different’ in het verlengde van wat voorafging maar toch verrijkt met onderscheiden ontladingen en infiltraties. Een deel van zijn inspiratie haalde Damianidis deze keer bij de Griekse dichter Argiris Hionis.

Punk Kong opent de plaat met een eerste atmosferisch concept. ‘Utis Utis’, wat te vertalen is als niets of niemand, begint als de soundtrack van John Carpenter voor een van zijn B-films. Een haast hiëroglifisch sciencefiction decor waarin de meest freakachtige creaturen gaan opduiken. Aan de hand van ‘Beta Delay’, een verwijzing naar de tweede letter van het Griekse alfabet, ontrafelt zich een gelijkaardig gruizig patroon. De onderhuidse spanning wordt daarbij uitvergroot door het introduceren van diverse kleine geluidseffecten. 

Mysterie
Met ‘Epsilon’ versterken ze verder het mysterie. Deze Griekse letter heeft onder meer een wiskundige connotatie. Hier is het een rechtstreekse referentie naar de steeds meer gelaagde structuur van het nummer gebaseerd op repetitieve patronen van twee baritonsaxofoons en een tenorsaxofoon. ‘Onta’, te vertalen als wat is of bestaat, leidt vervolgens tot een nieuwe stap naar de ondergrondse krochten van deze bizarre wereld. 

Kant B opent met de misleidende titel ‘Punk Stretch’, althans bij de aanvang. Geleidelijk aan verhogen volume en expressieve uitdrukkingskracht. De blazers vormen een hecht aanvalsteam dat gestaag sneller vooruit stormt, zeker wanneer gitarist Damianidis zich bij hen voegt. De dynamiek van Don Kapot getransponeerd naar Punk Kong en ook wel een knipoog naar de Griekse rockgroep Socrates Drank the Conium die in de jaren zeventig mega was in eigen land. Ze namen zelfs een album op met Vangelis (‘Phos’, 1976). 

Spaghettiwesterns
Onderweg naar ‘Planet Gamma’ vertragen ze maar verbreden hun actieterrein. ‘Enaerios’, diegene die zweeft, is sterk georiënteerd naar de mise-en-scène van spaghettiwesterns. Afsluiten doen ze aan de hand van het slepende ‘Cryptic Man (To Christos)’ opgedragen aan de recent overleden vriend en drummer Christos Yermenoglou.

Een aantal composities is gebruikt als filmmuziek voor ‘Vita Altra’ van de jonge Italiaanse regisseur Davide Belotti. De verhaallijn hiervan speelt zich af tussen droom en werkelijkheid. Belotti vertoefde een tijd in Brussel en danste bij Ultima Vez tot hij zijn roeping als regisseur vond.

Alternatieve scene
De Griekse links zijn niet toevallig aangezien groepsleider en componist Giotis Damianidis geboren is in Thessaloniki waar hij trouwens regelmatig optreedt in de alternatieve scene. 

Mixing en mastering waren in handen van Giovanni di Domenico die hier gastmuzikant is op een nummer met zijn Fender Rhodes en zelf net nieuw werk uitbracht bij W.E.R.F. Records (‘Echolalia’).

De albumtitel is uiteindelijk passend. ‘Same But Different’ sluit nauw aan bij het voorgaande werk van Damianidis maar geraffineerder uitgewerkt, zowel in de composities als de arrangementen. De afro-psychedelische invloeden van Coltrane zijn extra verrijkt met lichte progtinten terwijl het onderliggende tempo rubato net voor dat aparte cachet zorgt.

Beluisteren via Spotify, inloggen noodzakelijk.

Cryptic Man (To Christos).