Nadat ze voor hun recente opnamen ‘Het Verdriet’ en ‘Live At Koncertkirken’ telkens met een gastmuzikant werkten, hielden de jongens van Donder het voor ‘De Wonderen’ wederom beperkt tot het vertrouwde basistrio. Belangrijk was wel de rol van opname-ingenieur Stijn Cools, de meester van de overweldigende traagheid en het manipuleren van stilte. Hij weet al jaren door zijn werk voor en met onder meer Book Of Air hoe je abstracte ideeën vorm kan geven. 

‘De Wonderen’ bevat bovenal muziek die verwachtingen schept. Drummer en percussionist Casper Van De Velde, pianist Harrison Steingueldoir en contrabassist Stan Callewaert ontwerpen vage contouren die nooit echt een vaste omlijning krijgen. Een manier om aan de luisteraar over te laten het eindresultaat zelf te fantaseren. Te vergelijken met een half afgewerkte cijfertekening waarbij slechts een deel van de punten met elkaar verbonden werden. 

Opmerkelijk is dat ze af en toe net iets assertiever en fragmentarischer handelen waarbij de percussie een overheersende rol inneemt. Het ultrakorte ‘Sleutelwoud’, ‘Waterval’ en ‘Vergeet De Prins’ zijn daar voorbeelden van. Typerend blijft de broze en poëtische aanpak waarmee ze de hele neo-klassieke pianohype opzijschuiven. Luister maar naar ‘Wolkenkrabber’. Het speelse ‘Het Mierenlied’ lijkt dan weer geplukt uit een soundtrack van Yann Tiersen. Donder heeft echter ook een donkere zijde waarvan het de sluier even oplicht in ‘Schapenpootwals’.Net zoals in het verleden werd ook nu de nodige aandacht besteed aan het visuele aspect via clips en het artwork van de hoes. Het past allemaal bij hun visie hoe een pianotrio kan klinken en dat betekent bij deze drie een ongebruikelijke en verrassende manier om de dunne grens tussen orde en fantasie te bewandelen. 

Beluisteren via Spotify, inloggen noodzakelijk.

Het Mierenlied.