Moed
Het getuigt van moed, of zelfoverschatting, dat het Jazz Orchestra of the Concertgebouw het aangedurfd heeft om een remake te maken van dit meesterwerk. Voor het album wordt het repertoire en de volgorde van het origineel aangehouden, uitgebreid met twee beroemde Oliver Nelson composities aan het begin en het einde van het album: ‘Stolen Moments’ en ‘Hoe Down’. Stukken die eerder op de iconische Impulse-plaat ‘The Blues and The Abstract Truth’ stonden en al jarenlang tot het vaste repertoire behoren van menig klein of groot ensemble. 

Nalatenschap
Na het overlijden van Rita Reys in 2013 ontving het Nederlands Jazz Archief een deel van haar nalatenschap, waaronder vier partituren van Nelson. De resterende zes werden later gevonden in de erfenis van arrangeur Rogier van Otterloo. Gewapend met dit moois probeert het Jazz Orchestra of the Concertgebouw nu nieuw leven te blazen in dit oude project. Orkestleider Johan Plomp zorgt voor extra arrangementen van ‘Stolen Moments’ en ‘Hoe Down’, die klinken als een klok, met fraai solowerk van de trompettisten Ruud Breuls en Jan van Duikeren, trombonist Ilja Reijngoud, tenorsaxofonist Simon Rigter en gitarist Martijn van Iterson. 

Bezieling
Voor de vocale stukken werden de zangeressen Fay Claassen, Anna Serierse en Esther van Hees uitgenodigd. Vooral Claassen blijkt qua dictie, timbre en timing aan te sluiten bij de grote prestatie van weleer door Europe’s First Lady of Jazz. Haar uitvoeringen van ‘Satin Doll’, ‘I'll Wind’ en ‘The Second Time Around’ blijven in het gehoor hangen en komen in de buurt van de meesterlijke Rita Reys. Het vintage repertoire past haar als een handschoen. Iets wat aanzienlijk minder het geval is bij de twee andere zangeressen. Serierse haar uitvoering van het overbekende ‘The Very Thought Of You’ komt niet in de buurt van het origineel en eigenlijk geldt hetzelfde voor haar interpretaties van ‘It Could Happen To You’ en ‘Call Me Responsible’: aardig geprobeerd maar het is het allemaal net niet. Bijna koud klinkt de stem van de uit België afkomstige Van Hees in ‘Wives and Lovers’, ‘Quiet Nights’ en ‘You Don’t Know What Love’. Van Hees mist de broodnodige warmte en het lijkt er nog het meest op of ze helemaal niets heeft met dit repertoire. Bij Serierse en Van Hees ontbreekt ten ene male de bezieling. 

Origineel
In ’If I Were a Bell’ horen we de drie zangers in sneltreinvaart na elkaar: erg gezellig maar wederom raakt de muziek je niet. Het is Fay Claassen die in een drietal tracks, naast de twee uitstekende instrumentale stukken nog enig gewicht geeft aan dit album: een wel erg magere score. Als je ergens naar verlangt na deze prestigieuze productie, waar ongetwijfeld veel werk in zit, is het afspelen van het origineel ‘Rita Reys Meets Oliver Nelson’, een meesterwerk dat nog eeuwen mee kan en met de techniek van toen ook nog eens uitstekend is opgenomen. 

Beluisteren via Spotify.