‘Lella Fatima’ is een aarzelend begin als een kinderdeuntje dat geleidelijk overgaat in een vorm van kamermuziek annex kleine voetnoten. Al snel transformeert zich dit in een ritmisch spel tussen pianist, drummer en bassist. Onderliggend weerklinken subtiele tinten die verwijzen naar de cultuur van Riahi zijn Noord-Afrikaanse origine en meer bepaald de rituele stambeli-tradities. Een onweerstaanbare opener waarin ze alle componenten tot het uiterste opstellen en zo de luisteraar meteen betrekken in hun verhaal. 

Aansluitend volgt ‘Adèle’. Voor het trio een gelegenheid om zich van een meer poëtische kant te laten horen, ingekleurd met delicate accenten. Het tien minutenlange ‘Inel Blues’, geplukt uit de cd ‘Essia’, volgt naadloos in eenzelfde lijn. De drie muzikanten genereren een cocon waaruit zich geleidelijk een melodielijn loswrikt die evolueert tot een kwetsbaar web van onderlinge verbindingen. Bruuske wendingen worden vermeden, minutieuze beheersing is het sleutelconcept.

‘Mhamdeya’, de titeltrack van het debuutalbum, is de kans om alles wat beweeglijker en losser uit te werken met een knipoog naar een van Wajdi’s grote voorbeelden, Ahmad Jamahl die met ‘Poinciana’ volgens de pianist de toon zette voor wat hij zelf nastreeft als componist. Ze sluiten deze sessie af met een alternatieve versie van ‘Adèle’ waarop het trio langzaam verdwijnt in de nevels van hun eigen sprookjeswereld. 

Een zuiver akoestisch live opgenomen juweeltje uitgebracht op cd en vinyl en tevens digitaal beschikbaar. Bovenal het bewijs dat Wajdi Riahi in januari terecht artiest in residentie was tijdens het Brussels Jazz Festival. 

• Beluister dit album via Bandcamp.

Inel Blues.