Progressieve musici
Progressieve musici als Bobby Hutcherson, Jackie McClean, Stanley Cowell, Harold Land, James Spaulding en Joe Chambers spraken zich eind jaren zestig nadrukkelijk uit over burgerrechten, racisme, milieuvervuiling, vrouwenemancipatie en de oorlog in Vietnam. Hoewel hun muziek instrumentaal was, klonk die in de oren van behoedzame platenbazen te militant. Titels als ‘A Time To Go’  en ‘Poor People’s March’ spraken boekdelen. Sommige albums verschenen tien of twintig jaar later alsnog, andere helemaal niet.

Omdat onze tijd in veel opzichten overeenkomsten vertoont met de onrustige jaren zestig, leek het Ambrosio een goed idee om een selectie van die destijds gecensureerde muziek uit te voeren. Hij verdiepte zich grondig in het materiaal en schreef zoveel mogelijk werk uit. Ambrosio noemde het project ‘Civil Disobedience’. Vijf sterke stukken legde hij met enkele medemuzikanten analoog vast. De herinnering aan het Blue Note-geluid van de jaren zestig combineerden ze met de muzikale kennis en de opnametechniek van nu.

Maatschappelijk onrecht
Het gezelschap onder leiding van Ambrosio treedt op in diverse samenstellingen. Op dit album doen naast de initiatiefnemer mee: saxofonist Donny McCaslin, trompettist Ingrid Jensen, pianist Bruce Barth en drummer Victor Lewis. Zonder voorkennis is ‘Civil Disobedience’ een prima album, al geeft de wetenschap dat dit een eerbetoon is aan de musici die zestig jaar geleden hun nek durfden uit te steken het project extra glans en glorie. 

Verontwaardiging over maatschappelijk onrecht leidt niet per definitie tot boze of agressieve muziek. De vijf nummers klinken juist opvallend aangenaam en levenslustig. Als een groep mensen zich ergens voor inzet, geeft dat hen een gevoel van saamhorigheid en in veel gevallen vreugdevolle momenten. Gelukkig voeren die op dit prachtige album de boventoon.

‘Civil Disobedience’ verscheen overigens niet bij Blue Note, maar bij Blue Frog Records.