Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Uitzinnige kostuums en free-jazz op tweede dag North Sea Jazz

FESTIVALRECENSIE. North Sea Jazz Festival, Ahoy Rotterdam, zaterdag 11 juli 2026
beeld: Ron Beenen
door: Johan Bakker

Dag twee van North Sea Jazz opent verrassend sterk met een optreden van gitarist Ed Verhoeff. Voor zijn project ‘Dear Fathers’ heeft hij drie ervaren begeleiders uitgekozen die hem de gelegenheid geven zijn vleugels uit te slaan: pianist Marcus Olgers, bassist Mark Haanstra en drummer Yoràn Vroom. Niet alleen improvisatorisch maakt de muziek indruk, ook de tempowisselingen, onverwachte wendingen en het vinden van pakkende grooves komen goed uit de verf.

  
Sun Ra Arkestra, Fatoumata Diawara en Flea trokken bekijks op de zaterdag van North Sea Jazz Festival.

Verwantschap
De lange, donkere Yenisei-zaal maakt het lastig om het publiek te bereiken, maar de muziek van het kwartet van Verhoeff is krachtig genoeg om de zaal toch mee te krijgen. De verwantschap met het spel van die andere gitarist op dit festival (Pat Metheney) is groot, zeker in het aan de laatste opgedragen ‘Pat’s Tune’. Het absolute hoogtepunt van deze set is Verhoeffs uitvoering van het door George Harrison geschreven ‘Still My Guitar Gently Weeps’.

  
Gitarist Ed Verhoeff met bassist Mark Haanstra. Pat Metheny. Saxofonist Mete Erker.

Zuurstofarm
Ook Mete Erker heeft moeite om contact te maken met zijn publiek in de zuurstofarme Yenisei. Geïnspireerd door de free-jazz van de jaren zestig schreef Erker nieuwe stukken. Met pianist Floris Kappeyne, bassist Thijs Klaassen en drummer Wouter Kühne speelt de Turks-Nederlandse saxofonist onder de noemer ‘Tilburg Noord’ naast verfijnd eigen werk composities van Albert Ayler en Charlie Haden. 

Miller eert Davis
Wie last heeft van keuzestress heeft het op de tweede dag van North Sea Jazz moeilijk. Na enkele wijzigingen in het programma, vallen een aantal niet te missen optredens samen. Marcus Miller brengt met zijn ervaren medemusici, die met elkaar gemeen hebben dat ze bij Miles Davis speelden, een tribute aan de honderd jaar geleden geboren trompettist. Miller, die Davis bijstond tijdens het maken van het legendarische album ‘Tutu’, beperkt zich niet tot dat album. 

  
Marcus Miller en Mike Stern. Christian McBride en Julian Lage. Bill Frisell.

Tijdloos
De groep kiest voor een selectie uit Davis’ elektrische periode. Het verstild gebrachte meesterwerk ‘In A Silent Way’ gaat geleidelijk over in een meeslepende uitvoering van ‘Bitches Brew’. Aan de hand van ‘Jean Pierre’ legt Miller de kracht van Miles Davis uit: ‘Door te kiezen voor zo’n eenvoudig melodietje, liet hij horen wat je daar als muzikant allemaal mee kunt doen.’ Die stelling wordt overtuigend geïllustreerd door gitarist Mike Stern, saxofonist Bill Evans, trompettist Russell Gunn, toetsenist Brett Williams, drummer Anwar Marshall en percussionist Mino Cinelu. Samen leveren ze het overtuigende bewijs dat goede muziek tijdloos is.

  
Sun Ra Arkestra. Zangeres Estrella Morente liet zich onder meer begeleiden door saxofonist Tim Ries.

Saturnus
Tijdens de eerste editie van North Sea Jazz in 1976 was het Sun Ra Arkestra al van de partij. Toen nog in de lichamelijke aanwezigheid van de bandleider en componist. In 1993 keerde Sun Ra terug naar zijn oorsprong op Saturnus. Zoals North Sea Jazz nog altijd in de geest werkt van oprichter Paul Acket (1922 – 1992), opereert deze afro-futuristische bigband zoals de bandleider het wilde. 

De in uitzinnige kostuums gehulde muzikanten, met de als gouden Vrijheidsbeeld uitgedoste zangeres Tara Middleton als stralend middelpunt, brengen de uitersten van de jazz samen. Na een optreden waar swing, rhythm & blues, ragtime, bebop en spirituele free-jazz elkaar opvolgen, verdwijnen de orkestleden één voor één in de coulissen, onder het zingen van hun mantra: ‘Space is the place / A place that's really free / There's no limit to the things that you can do / There's no limit to the things that you can be’.


Zie ook:


© Jazzenzo 2010