Masterclass
Dat gesprek begon overigens niet gisteren. Erdogan volgde ooit een masterclass van Forcione in Istanbul, waarna deze hem uitnodigde naar Londen te komen om samen te werken. Het leven kwam ertussen, met verplichtingen en praktische beslommeringen die het plan lieten liggen, tot de twee elkaar bijna twee decennia later in Sofia opnieuw troffen, ditmaal als gelijken die klaar waren om iets samen op te bouwen. 'Storytellers', opgenomen in de zomer van 2025, is de vrucht van die lange aanloop, en dat is te horen: niets klinkt gehaast, niets voelt geforceerd.

Vrijheid
Forcione benadert zijn instrument met een vrijheid die melodie, harmonie en ritme moeiteloos laat samenvallen, met een gitaar die net zo makkelijk percussief spreekt als lyrisch zingt, gevormd door jaren flamenco, jazz en volksmuziek die zich in zijn aanslag hebben genesteld. Erdogan brengt daar de microtonaliteit van de fretloze gitaar tegenover, een subtiele Anatolische kleur die noten laat glijden en buigen tot ze dichter bij een stem dan bij een snaar komen te liggen. Geen van beiden buigt volledig naar het temperament van de ander: ze ontmoeten elkaar in een vorm die ze samen hebben uitgevonden, niet als solisten die beurten afwisselen maar als een duo dat partijen speelt, sommige uitgeschreven, andere geïmproviseerd.

Eerbetoon
Opener 'Folk Song for Two' is een eerbetoon aan Egberto Gismonti en klinkt als een melodie die van ergens ver komt aanwaaien, in maanlicht gezet. 'Da Capo' weeft daarna speelse, licht Anatolische lijnen door Erdogans fretloze spel, terwijl 'Children of the World' met zijn eenvoudige, unisono gespeelde melodie juist bewijst dat eenvoud een kracht kan zijn.

'4 Hands on the Table' voelt als een gesprek aan een drukke tafel, met verweven ideeën en Turkse melodielijnen die er zich doorheen wringen zonder ooit nadrukkelijk te worden. 'Petals in the Ashes' is de stilste zet van de plaat, een stuk vol zwevende, licht onopgeloste harmonieën, terwijl 'Dilemma' spanning tussen keuze en onzekerheid oproept via de kenmerkende, glijdende microtonen van Erdogans gitaar.

Zoekend en verlangend
Naar het einde toe is 'Nena' zoekend en verlangend, 'Leaving Home' krijgt een rusteloze, voorwaarts leunende beweging mee, en 'Turning Pages' is een kort, teder miniatuurtje waarin één gebaar een hele geschiedenis lijkt te dragen. Sluitstuk 'Luna' ademt uit, sfeervoller dan dramatisch, als een nachthemel gezien door het geheugen van een muzikant.

'Storytellers' is geen plaat die om aandacht schreeuwt. Ze nodigt uit, beloont geduldig luisteren, en herinnert eraan dat de mooiste muziek soms pas na jaren wachten haar moment vindt. De twee gitaren lijken voortdurend samen te ademen, elkaars zinnen af te maken met een gemak dat alleen ontstaat wanneer je werkelijk naar elkaar luistert. Wat overblijft zijn twee gitaren, de een fretted, de ander fretless, die eindelijk een gesprek afmaken dat allang geleden begon, en die daarbij, in een tijd waarin akoestische duo's niet bepaald zeldzaam zijn, toch weten te klinken als niets anders.