Postma en Held
Om hem heen verzamelde Lutz drie muzikanten die elk hun eigen kleur toevoegen: saxofoniste Tineke Postma, toetsenist Pablo Held, die ook twee van de acht stukken schreef, en drummer Peter Gall. Samen bewegen ze moeiteloos tussen fusion, funk en meer ingetogen ballads, zonder dat de plaat ooit op een verzameling stijloefeningen gaat lijken.

Openingsstuk 'Calamari Fantasy', van de hand van Held, is meteen een van de hoogtepunten: een stuk met verschuivende secties dat aanvoelt als een tocht door een landschap dat alleen in dromen bestaat, grillig en grenzeloos. 'Stargazer' ontstond juist uit een geïmproviseerde sessie met Lutz' uitgebreide effectenopstelling, waarin looper en pedalen een klank optuigen die groter klinkt dan een kwartet.

'Paffee Mountain' is geboren uit het spelen met een vintage DX7-synthesizer, waarvan de presets zelf al een verhaal lijken te vertellen, en klinkt daardoor lichter en spontaner dan de rest van de plaat. Op 'Lea's Dance', een liefdesverklaring aan Lutz' vriendin, speelt de bassist een gitaarachtige leadpartij met een octaafeffect dat teruggrijpt op de rol die Foley ooit vertolkte in de band van Miles Davis, wat het stuk een verrassend voorname glans geeft.

Jaco Pastorius
'Swoosh' is een oude compositie die Lutz oorspronkelijk als eerbetoon aan Jaco Pastorius schreef, de bassist die naam maakte in Weather Report. Door Helds inbreng kreeg het stuk een nieuwe vorm die daardoor niet alleen naar Pastorius zelf verwijst, maar ook naar de gelaagde, bigband-achtige ensembleklank die Weather Report als groep kenmerkte, compleet met de rijke textuur die dat oproept. 'Old & Wise', volledig gecomponeerd op klassieke gitaar, drijft juist op marimba- en mellotronkleuren die het stuk een ontspannen, haast dromerige rust geven.

Helds tweede compositie, 'The Revenge of Ronni Love', is het meest uitbundige moment van de plaat, met funky baslijnen en een groovy vamp aan het slot. Afsluiter 'Alfhari's Melancholia' vormt daar het spiegelbeeld van: een van de weinige pianocomposities van Lutz, die als vanzelf uitgroeide tot een trage, introspectieve ballade waarin de band de rust juist omarmt in plaats van opvult.

Stuwkracht
'Calamari Fantasy' is een plaat die alle kanten op durft te kijken zonder haar eigen identiteit kwijt te raken. Waar veel fusion-platen verzanden in virtuositeit om de virtuositeit, houdt Lutz' groep de melodie steeds in het vizier, geholpen door een sectie die evenveel oor heeft voor kleur als voor stuwkracht. Postma's saxofoon en Helds toetsen geven de stukken telkens net dat extra perspectief mee, terwijl Gall de boel met precisie maar zonder opsmuk bij elkaar houdt.