CONCERTRECENSIE. The Art of the Duo, Timothy Banchet en Suzan Veneman / Ella Zirina en Daan Kluwer, Hillegondakerk, Rotterdam, 25 september 2026
beeld: Eric van Nieuwland
door: Jeroen Jansen
Een duo is de meest onbeschutte vorm die de jazz kent. Er is geen ritmesectie om op te leunen en geen blazerssectie om in weg te duiken. Wie met z'n tweeën speelt, moet zich durven openstellen voor de ander. Die kwetsbaarheid is geen bijzaak, ze is de kern van elk geslaagd duo. De tweede editie van The Art of the Duo in de Hillegondakerk liet opnieuw horen hoe mooi dat kan uitpakken.
Trompettist Suzan Veneman in duo met pianist Timothy Banchet. Gitarist Ella Zirina deelde het podium met saxofonist Daan Kluwer.
Huiselijke intimiteit
Vorig jaar was de eerste editie al een groot succes. Ook dit jaar programmeerde Cross Over Hillegonda twee duo's die elkaar opvallend goed aanvulden. De organisatie is ontzettend enthousiast en krijgt stevige steun van saxofonist Dick de Graaf, en dat is te merken. De keuzes zijn uitstekend en goed doordacht. De kerk zelf doet de rest: de ambiance is fantastisch en als publiek zit je er letterlijk bovenop.
Voor de pauze speelden Suzan Veneman op trompet en bugel en Timothy Banchet op piano. Na de pauze was het podium aan Daan Kluwer op tenorsaxofoon en Ella Zirina op gitaar. Beide duo's zijn volgens hetzelfde principe samengesteld. Veneman en Zirina koppelen een groot talent aan een fijngevoeligheid die het concert een haast huiselijke intimiteit geeft. Banchet en Kluwer hebben het zelfvertrouwen en de sympathie om daar precies goed op te reageren. Hier gunnen musici elkaar iets.
In 'Softly, as in a Morning Sunrise' bijten Veneman en Banchet stevig van zich af.
Trefzekere lijnen
Veneman speelt in een vrij beperkt bereik, maar doet daarbinnen melodische vondsten van een zeldzame helderheid. Haar lijnen zijn trefzeker, elke noot lijkt gewogen. Tekenend was haar verzoek om de piano tijdens het concert een kwartslag te draaien, omdat ze Banchet niet kon zien. In een duo is oogcontact geen luxe. Bij het vierde stuk, 'Journey of the Monarch Butterfly', blinkt Banchet uit. In 'Softly, as in a Morning Sunrise' bijten beide solisten stevig van zich af.
Het hoogtepunt kwam met 'A Time for Love'. Veneman zong, voor het eerst een jazznummer. Het ging met horten en stoten, want halverwege raakte ze de tekst kwijt. Toch hoor je meteen dat ze een timing heeft die er zelden naast zit, en een heel prettig stemgeluid. Het is een cliché om elke trompettist met Chet Baker te vergelijken, maar hier is die vergelijking echt op zijn plaats. Niet alleen in haar trompetspel: ook haar zang lijkt wonderlijk genoeg sterk op die van Baker. Kwetsbaar, fijngevoelig, met een prachtige frasering. Laat ze dat vaker doen.
Daan Kluwer en Ella Zirina putten na de pauze vooral uit eigen materiaal.
Eigen materiaal
Veel lof ook voor Banchet. Hij heeft grote oren, weet precies wat er speelt en weet daar steeds weer op in te spelen. Zonder zo'n partner had Veneman zich nooit zo vrij kunnen bewegen.
Kluwer en Zirina putten na de pauze vooral uit eigen materiaal. Ze openden met 'Fast Forward' uit 'The Life of Billy', gevolgd door Zirina's 'Intertwined', een stuk dat nog naamloos is en 'Melancholy in G Major'. Met 'The Obstinate and the Free Spirit' bracht Kluwer een eerbetoon aan David Crosby, die zijn vader vroeger altijd opzette. Zirina's solo daarin was het hoogtepunt van hun set. Dat ze ook voor standards hun hand niet omdraaien, bleek uit 'Black Narcissus' van Joe Henderson. Ze sloten af met Zirina's 'Elpa'.
Zoeken
Misschien was dit duo een streepje minder dan dat van Veneman en Banchet. Maar het was wel spannend om te zien hoe ze elkaar proberen aan te voelen en op elkaar inspelen. Juist dat zoeken maakt een duo boeiend om naar te kijken.
Als verrassing kwamen alle vier de musici aan het slot samen voor Billy Strayhorns 'Lotus Blossom'. Wat als kwartet klonk, bleek bij nader inzien gewoon twee duo's die elkaar hadden gevonden. Een mooier argument voor een derde editie is nauwelijks denkbaar.