Jubileum
Dat jubileum vieren de drie met een nieuw album, 'What's in a Name', en een middagconcert op Buitenplaats Doornburgh in Maarssen. De titel verwijst naar de bewogen geschiedenis van de trionaam. Verploegen zat midden in een verhuizing en kreeg daarbij veel met notarissen te maken. Hun deftige kantoornamen, achternamen keurig op een rij, inspireerden hem tot Verploegen, Verhoeff & Van der Westen. In Japan bleek die naam onbruikbaar, en dus werd het omgedoopt tot Amsterdam Jazz Trio, hoewel geen van de drie daar vandaan kwam. Later sloot het trio zich aan bij Just Listen Records, en werden de namen weer voluit geschreven. 

Conceptuele aanpak
Maar 'What's in a Name' is vooral het concept van het nieuwe album, en juist zo'n conceptuele aanpak is een kracht van dit trio. Draaide het derde album nog om de nacht, dit keer staan namen centraal. Het trio maakt een rondgang langs bekende en onbekende jazzstukken die allemaal een enkele naam als titel dragen, en dat zijn zonder uitzondering vrouwennamen. Wat klinkt als een speelse beperking, blijkt een vruchtbaar uitgangspunt. Het houdt het trio weg van de clichés en van het platgetreden pad van het gangbare standard repertoire, en het levert pareltjes op die je zelden hoort.


Na vijfentwintig jaar is de muzikale vriendschap van het trio overduidelijk hoorbaar en zichtbaar. 

Pareltjes
Die pareltjes klinken al in de eerste set. Na het openende 'Beatrice' van Sam Rivers volgen 'Simone' van Frank Foster en 'Wendy' van Paul Desmond, twee onbekende juweeltjes die Van der Westen allebei met een fraaie coda afsluit. In Horace Silvers 'Barbara' trekt Verhoeff een fantastische, dynamische solo uit zijn gitaar. Het vernuftig gearrangeerde tweeluik 'Close Your Eyes' en 'Softly as in a Morning Sunrise' wordt door bassist Van der Westen naadloos aan elkaar gelijmd. 

Speelplezier
Wat opvalt is het speelplezier. Na vijfentwintig jaar is de muzikale vriendschap overduidelijk hoorbaar en zichtbaar. Vooral in de coda's zoeken de drie elkaar op met kleine muzikale grapjes, van het soort dat zich niet laat repeteren en alleen ontstaat wanneer musici elkaar door en door kennen. Verploegen speelt met de warme, gedragen flügelhorntoon waar hij om bekendstaat, Verhoeff legt er een transparant, elegant fundament onder en Van der Westen is meer dan een ritmisch anker: een volwaardige derde stem in het gesprek.

Hoogtepunt
Na de pauze klinkt 'The Night and the Daydreamer', het titelstuk van het eerste album en een compositie van Verhoeff. In Lee Morgans 'Candy' soleert Van der Westen prachtig, waarna het stuk eindigt in een fantastisch slot. Dan volgt het hoogtepunt van de middag: Coltranes 'Naima', met zoveel ingetogen tederheid gespeeld dat de zaal even de adem lijkt in te houden. Luchthartigheid en ontroering liggen bij dit trio nooit ver uit elkaar, want direct daarna klinkt Ellingtons 'Angelica'. Ook de eigen stukken van de andere twee ontbreken niet. Verploegens 'Brad's Feast' werd nooit eerder in deze bezetting gespeeld, en Van der Westen sluit af met het door Zuid-Afrika geïnspireerde 'Keepin' the Dream'.

Vijfentwintig jaar Verploegen, Verhoeff & Van der Westen smaakt vooral naar meer. Veel meer. Dit trio is zonder twijfel een van de pareltjes die de Nederlandse jazzscene de afgelopen kwarteeuw heeft voortgebracht.