Alune Wade – Family Affair CD-RECENSIE Jazz Middelheim
Alune Wade – Family Affair
bezetting: Alune Wade leadzang, basgitaar; Sunni Patterson gesproken woord, poëzie; Alix Goffic drums; Cedric Duchemann keyboards; Harry Ahonlonsou saxofoon; Corey Henry trombone; Tonya Boyd-Cannon zang; Kirk Joseph sousafoon; David McKissick trompet. Gasten: Mamani Keïta, Hindi Zahra zang; Kyekyeku gitaar, zang
opgenomen: Studio Soult, Parijs; Sound from Space Studio, New Orleans; Jet Studio, Brussel
uitgebracht: 26 oktober 2026
label: Crescendo Sunu Production / L’Autre Distribution
aantal stukken: 8
tijdsduur: 41:17
website: alunewade.net
Al eeuwenlang loopt er een onzichtbare draad tussen de West-Afrikaanse kust en de bayous van Louisiana. Waar de jazzgeschiedenis die lijn meestal vanuit Amerika terugleest, vaart de Senegalese bassist en zanger Alune Wade de omgekeerde route. Met 'New African Orleans' zette hij vorig jaar de eerste stap, met 'Family Affair' maakt hij de cirkel rond. Het album verschijnt samen met het boek 'A Family Affair: Conversations Across the Atlantic', dat Wade met Rachel Breunlin van het Neighborhood Story Project in New Orleans maakte, en dat verklaart de titel. Dit is geen eenmalige ontmoeting, dit is een familie die aan tafel schuift.
Wie de groep op Jazz Middelheim zag, weet hoe aanstekelijk die familie op een podium werkt. De band groeide in Antwerpen uit tot een van de publieksfavorieten van het festival, en dat is op deze plaat goed te horen. Muzikanten uit Senegal, Mali, Ghana, Marokko, Benin, Frans-Guyana, Réunion en New Orleans staan hier zij aan zij, zonder dat iemand de ander naar de achtergrond drukt. Die diversiteit is geen etalage maar het eigenlijke onderwerp. Openingsstuk 'Damonzon' brengt de Malinese zangeres Mamani Keïta en de New Orleanse dichteres Sunni Patterson samen, in 'Asase Yaa' laat de Ghanese gitarist Kyekyeku zijn heldere, rollende lijnen horen en in 'No One Like You' kleurt Hindi Zahra het geheel met haar warme, licht hese stem. Patterson keert terug in 'From Congo To Square', een titel die niet toevallig verwijst naar de plek waar tot slaaf gemaakte Afrikanen op zondag hun muziek mochten spelen.
Broeierige grooves
Stilistisch meandert de plaat tussen opvallend veel polen. Dat Wade ooit door Marcus Miller werd gevraagd voor 'Afrodeezia' is geen verrassing: zijn baslijnen hebben dezelfde soepele slap-funk en dezelfde neiging om de melodie te dragen in plaats van alleen het fundament te leggen. Elders duiken de broeierige grooves en de wah-wahklanken op van de elektrische Miles Davis, terwijl de koortjes en de zanglijnen de Senegalese mbalax van Youssou N'Dour oproepen. En wanneer saxofonist Harry Ahonlonsou, trombonist Corey Henry en trompettist David McKissick zich vastbijten in een riff die maar niet wil ophouden, met de sousafoon van Kirk Joseph als brommend fundament, is Fela Kuti nooit ver weg. Dat al die invloeden zo vanzelfsprekend in elkaar overlopen, zegt veel over de vakkundigheid van deze muzikanten. Hier wordt niet geciteerd, hier wordt gesproken in een gedeelde taal.
Staalkaart
Hier en daar neigt de productie naar het zoete, met gladde koortjes en een wat al te gepolijste afwerking die de rauwe energie van het podium iets afvlakt. Maar telkens wanneer het gevaar dreigt dat het geheel in de richting van vrijblijvende wereldmuziek kantelt, trekt een venijnige baslijn, een scheurende trombone of de strakke drums van Alix Goffic het weer recht. Zoet dus, maar nooit over het randje.
Een ander bezwaar is de lengte. Met acht stukken is 'Family Affair' aan de korte kant, en net wanneer je er helemaal in zit, klinkt afsluiter 'Créolez-Moi Ça' al. Daardoor voelt het album soms eerder als een staalkaart van wat deze band allemaal kan dan als een afgerond geheel. Elk stuk opent een deur, maar je krijgt zelden de tijd om de kamer erachter echt te verkennen. Wie deze groep live heeft gehoord, weet dat er in die kamers veel meer te vinden is.
© Jazzenzo 2010