Kurt Rosenwinkels mogelijkheden zijn oneindig
CONCERTRECENSIE. Kurt Rosenwinkel Band, Bimhuis, Amsterdam, 20 april 2009
beeld: Thomas Huisman
door: Tim Sprangers
Schuddende hoofden, handen in het haar, verbazende kreten en wegwuifgebaren in het publiek. Er heerste een sfeer van verontwaardiging en ontsteltenis. Een desillusie? ‘Hoe is dit mogelijk?’ werd er geroepen. En dat terwijl de spanning voorafgaand aan het concert om te snijden was; de verwachtingen waren hoog. Kurt Rosenwinkel voldeed niet aan de verwachtingen; hij overtróf ze, met volle glorie.
Kurt Rosenwinkel overtrof in het Bimhuis alle verwachtingen. Pianist Aaron Parks. Bassist Ben Street
Rosenwinkel behoort tot de wereldtop. De dertiger heeft kwaliteiten op vele vlakken. Inspirerend is hij voor de jeugd; het halve Amsterdamse conservatorium was uitgelopen voor een held in de huidige jazzwereld. Rosenwinkel beschikt over een fabelachtige techniek, soms met onnavolgbare snelheid. Suizend door zwevende composities toont hij zijn kennis van de jazzgeschiedenis en tegelijkertijd zijn bewondering voor pop- en rockgroepen. Het is interessant te aanschouwen dat onderscheidende jazzartiesten vaak inspiratie halen uit bands als Radiohead en Bjørk of het genre hiphop. Consequentie is een veel breder idioom waaruit geput kan worden om zo tot veelzijdige en unieke geluiden en composities te komen.
Kracht hierin ligt in zijn zo vaak geprezen en herkenbare geluid. Rosenwinkel glijdt door stukken heen met warme klanken en vrijwel constant zijn voet op het pedaal. Door deze houvast struint hij ongemerkt door kenmerken van pop, rock en zelfs tango die hij zo een ander gezicht aanmeet. Virtuozen onderscheiden zich door een zelf ontwikkelde kenmerkende stijl waaraan zij hun identiteit ontlenen. Daarnaast is zijn presentatie aantrekkelijk. Aankondigingen zonder opsmuk en opzwepende bewegingen tijdens solo’s waarin hij in één blik lef, passie, overgave en genot laat zien.
En dan zijn compositietalent en kundigheid in het vinden van aantrekkelijke muzikanten. In het Bimhuis liet Rosenwinkel enkele nieuwe stukken horen met zijn betrekkelijk onbekende kwartet van Aaron Parks aan de piano, Ben Street op bas en Ted Poor achter de drums. Stukken waarin technische kwaliteiten konden worden getoond, met veel ruimte voor solo’s en improvisatie, werden afgewisseld met machtig in elkaar stekende composities. Een mystieke sfeer tijdens het eerste nummer, waarin de muzikanten vrijwel zonder ritme elkaar probeerden te vinden, kreeg vervolg in een bopcompositie. Parks, Street en Poor toonden hun bedreven jazztechnieken. Thema’s sprongen van hot naar her en de vliegensvlugge imitaties van alle muzikanten waren onnavolgbaar. De dynamiek van de stukken zelf, interacties en het vrijwel nooit synchrone samenspel is ongekend. ‘A Shifting Design’ vormde één van de hoogtepunten, waarin Parks subliem vertragend en versnellend baslijnen meepakte op nonchalante wijze.
Kurt Rosenwinkel en slagwerker Ted Poor
De jonge, hoogbegaafde Aaron Parks liet monden openvallen door zijn subtiele intro’s en sublieme inzicht. De creatieve pianist heeft een ongekend luistervermogen waardoor hij nauwgezet ruimte wist te vinden voor treffende tonen en tegelijkertijd zijn bandleden kracht bijzette in kwetsbare lijnen. Meerdere composities waren van de hand van Parks. Ook de opvallende karaktereigenschappen van de speelse bassist Street en de fijzinnige en listige drummer Poor pasten heerlijk in het kwartet. Rosenwinkel liet zien hoe hij met frisse en eigenzinnige muzikanten een eenheid heeft gecreëerd, dankzij inzicht in elkaar; de New Yorkse sessies staan hierin centraal.
Zijn techniek, geluid, presentatie, inspiratiemateriaal, compositietalent en inzicht in muzikanten; het vormt Rosenwinkel tot wellicht de meest inspirerende jazzgitarist van dit moment. Tijdens solo’s leek hij sneller dan de snaren van zijn gitaar aankonden. Hij schreeuwde tegelijk krachtig en ingehouden tijdens steeds veranderende maatsoorten. Kurt Rosenwinkels mogelijkheden zijn oneindig.
