CD-RECENSIE

Alex Beaurain – Songa
bezetting: Alex Beaurain gitaar; Sigrid Vandenbogaerde cello; Stephan Pougin percussie
opgenomen: februari 2025, Jet Studio, Brussel
uitgebracht: 15 november 2025
label: Mogno Music
aantal stukken: 11
tijdsduur: 48’30                 
website: mognomusic.com 
door: Georges Tonla Briquet



Sinds het uitbrengen van zijn debuutalbum ’Sentiments D’Un Clown’ in 2013, doorzwom gitarist Alex Beaurain heel wat watertjes. Op ‘Songa’ kiest hij voor een nieuw trio met celliste Sigrid Vandenbogaerde en percussionist Stephan Pougin.

Bagage
Studies aan het befaamde Parijse Conservatoire International de Musique gekoppeld aan de nodige concertervaringen in de lichtstad leverden hem indertijd een plaatsje op in het gerenommeerde Franse Orchestre National de Jazz. Hij raakte zo ook in contact met de Gnawa-muziek. Haast automatisch volgden eigen groepen en projecten zoals TAB en zijn Alex Beaurain Quintet. Het verschafte hem de nodige bagage evenals uitnodigingen voor clubs en festivals tot in Azië. 

Motieven en ritmen
Al dit voorgaande resulteert op ‘Songa’ niet in een encyclopedische opeenstapeling van referenties. Alles draait rond de onconventionele stemmingen van de akoestische gitaar. In zijn composities verweeft Beaurain daarbij een scala van kleine motieven en ritmen nauwkeurig uitgewerkt door de drie muzikanten. Op twee korte improvisaties na, zijn alle nummers volledig uitgeschreven maar met voldoende ruimte opdat elkeen accenten kan aanbrengen. 

Richting
Natuurlijk zijn er subtiele links naar de vorige opnamen van Beaurain. Zo drijven de openingstrack ‘Camelopardalis’ en het daaropvolgende ‘Tournfluss’ voort op een lichte percussieve trance ondertoon waarbij gitaar en cello kanttekeningen aanreiken die parallellen bevatten met zowel  kamermuziek als mediterrane tradities. Het mijmerende uit de cd-titel - songa betekent dromerig in het Esperanto - komt expliciet naar voor in ‘Lullaby’. Hierbij aansluitend volgt het melancholische ‘Alvida’ dat weliswaar onderbroken wordt door een percussie-interludium. Een manier om te illustreren dat het hele repertoire zeker niet berust op een pasklaar format. Het trio wijzigt continu van richting, nooit extreem maar gericht om de aandacht van de luisteraar vast te houden.

Beaurain trekt de lijn verder door die hij startte met zijn ander akoestisch trio TAB. Ook voor fans van Egberto Gismonti en Baden Powell. 

Beluisteren via Spotify.

Chicane.