CONCERTRECENSIE. The Bridge, met Rodrigo Amado, Alexander von Schlippenbach, Ingebrigt Håker Flaten en Gerry Hemingway, Bimhuis, 17 september 2026
beeld: Olga Beumer
door: Cyriel Pluimakers

Drie jaar geleden trad The Bridge, het kwartet rond de inmiddels 88-jarige Alexander von Schlippenbach, op in het huidige Bimhuis. Vanavond begeven vele improviserende musici zich naar het gebouw aan het IJ om de legendarische pianist nog eenmaal te zien. De tijd heeft zijn werk gedaan en Van Schlippenbach oogt broos en breekbaar. Maar als hij eenmaal achter de vleugel plaatsneemt ontvlamt het oude vuur.

  
Contrabassist Ingebrigt Håker Flaten, tenorsaxofonist Rodrigo Amado, drummer Gerry Hemingway en een broze 88-jarige Alexander von Schlippenbach aan de vleugel.

Organisch
Ferme akkoorden vormen de aanzet voor een lange improvisatie. Tenorsaxofonist Rodrigo Amado blaast krachtige staccato-motieven en contrabassist Ingebrigt Håker Flaten zorgt in samenspel met drummer Gerry Hemingway voor een stevige puls. Organisch ontwikkelt zich de vrij meanderende muziek en Von Schlippenbach neemt meer dan eens het voortouw. Ook last hij spannende stiltes in die opmerkelijk genoeg de start vormen voor een lichte en authentieke swing, een element dat een tweetal decennia geleden not done was in deze avant-gardistische scene.

Walking bass
Fraai is het moment waarop tenorsaxofonist Amado energiek soleert over de gestreken contrabas van Håker Flaten. Een verrassend ogenblik dat leidt tot intens en fantasierijk spel van Von Schlippenbach. Opmerkelijk is de beheersing van de dynamiek binnen het ensemble: oorverdovende dissonanten doen zich nergens voor en de focus ligt op telepathisch samenspel met respect voor elkaars kwaliteiten. Buitengewoon fraai is het moment dat Håker Flaten inzet met ouderwetse walking bass: een impuls die leidt tot een gloedvolle solo van Amuedo. Als Von Schlippenbach zijn spel ook nog ineens doorspekt met latin elementen besef je ineens dat er echt iets veranderd is in de Europese improvisatiemuziek. 

  
Als Von Schlippenbach zijn spel doorspekt met latin elementen besef je ineens dat er echt iets veranderd is in de Europese improvisatiemuziek. 

Historisch moment
Het tweede deel van het concert kent ook die typerende uitwerking van verstilling naar fortissimo, aangestuurd door het alerte slagwerk van Hemingway en de aanstekelijke beat van Håker Flaten. Aan het slot overheerst een gevoel van melancholie: we waren getuige van een historisch moment waarvan het maar de vraag is of het zich in de nabije toekomst nog eens zal voordoen. Met een dubbel gevoel verlaten de aanwezige musici en de rest van het publiek het chique Bimhuis: een locatie die iets te netjes is voor muziek die met name gedijt in rauwere locaties. De programmering heeft tegenwoordig een ander profiel en de pure improvisatiemuziek vind je op andere plekken in Amsterdam. Het is niet anders!