Spinifex – Maxximus
CD-RECENSIE
Spinifex – Maxximus
bezetting: Jessica Pavone altviool; Elisabeth Coudoux cello; Evi Filippou vibrafoon, percussie; Tobias Klein basklarinet, altsxofoon; Bart Maris (piccolo-)trompet; John Dikeman bas- en tenorsaxofoon; Jasper Stadhouders gitaar; Gonçalo Almeida contrabas; Philipp Moser drums, percussie
opgenomen: 6 april 2025, Divadlo 29, Pardubice, CZ
uitgebracht: 14 november 2025
label: Trytone Records
aantal stukken: 6
tijdsduur: 70’06
website: spinifexmusic.nl - spinifex.bandcamp.com - trytone.org
door: Georges Tonla Briquet
Al twee decennia lang staan ze in de bres om het spectrum van jazz net wat breder en avontuurlijker te maken. Om dit jubileum met de nodige luister te vieren is er een nieuw album met drie notoire gasten. Spinifex in een XL versie, vandaar ook in de titel een dubbele X.
Explosief materiaal
Tien jaar geleden verscheen ‘Maximus’. De nieuwe opname is geen herwerkte versie maar een gewijzigde visie op het eigen repertoire. Tobias Klein en consorten plaatsen hun explosief materiaal deze keer in een semi-akoestische context. Let wel, dit is geen Spinifex unplugged. De drive bleef onverminderd.
Groepsleider en altsaxofonist Tobias Klein is momenteel omringd door trompettist Bart Maris, gitarist Jasper Stadhouders, bassist Goncalo Almeida, drummer Philipp Moser en saxofonist John Dikeman. Voor ‘Maxximus’ kregen ze gezelschap van vibrafonist Evi Filippou, cellist Elisabeth Coudoux en altviolist Jessica Pavone. Een ensemble waarvan de leden elk apart tevens actief zijn in projecten en initiatieven waar improvisatie en vooruitstrevend musiceren de richting bepalen. Voor de gelegenheid breiden ze hun instrumentarium zelfs verder uit met piccolotrompet, basklarinet, bassaxofoon, akoestische gitaar, contrabas en diverse percussie-attributen.
Rookgordijn
Openingstrack ‘Smitten’ biedt meteen een staalkaart van waar deze bezetting toe kan leiden. Gedurende vijf minuten trakteren ze op klassiek getinte kamermuziek. Dit is slechts een rookgordijn. Aan de hand van bizarre spielereien draaien ze de switch om en belanden we in vertrouwde Spinifex contreien waar punkjazz en distortie nog steeds deel uitmaken van het DNA. De toon is gezet.
Bruuske wisselwerkingen
Zeventig minutenlang wordt de luisteraar heen en weer geslingerd tussen assertieve pulseringen, radicale tempomutaties en bruuske wisselwerkingen tussen virtuoze solo’s en collectieve verbondenheid. Emblematische associaties van gemeenzame combinaties worden grandioos onderuitgehaald. Dat ze afsluiten met een titel als ‘The Privilege of Playing the Wrong Notes’ zegt alles.
Live blijft de groep voor stormachtige wendingen en invallen zorgen zoals we voorbije zomer tijdens Moers Festival konden vaststellen. Te vergelijken met een cepheïde aan het muziekfirmament. Momenteel toeren ze door Nederland en België.
Nog te zien:
03/12 JIN, Nijmegen
05/12 Zaal 100, Amsterdam
06/12 Plusetage, Baarle-Nassau
Beluisteren via Spotify.
Spinifex Maxximus live at Divadlo 29, Tsjechië
2025.
'Radicale tempomutaties en bruuske wisselwerkingen tussen virtuoze solo’s en collectieve verbondenheid' - precies de wezenskenmerken van de oude progrock uit de jaren zeventig. Iets waar punkers zich tegen afzetten (althans zo werd het geframed). Ik ben gek op veel progrock en om dezelfde redenen ook gek op veel muziek van Spinifex en absoluut niet gek op het simplisme van punk. Het verwondert mij dan ook altijd weer om te lezen dat ook zoveel technisch hooggekwalificeerde musici uit de jazz die avontuurlijkheid hoog in het vaandel hebben staan zich zo met punk vereenzelvigen. Als Spinifex in de tweede helft van de jaren zeventig zou hebben bestaan zouden ze door punkers zijn uitgekotst.
Bert Dobben (E-mail ) - 01-12-’25 08:38