Gard Nilssen blaast Bimhuis omver met explosieve freejazz
CONCERTRECENSIE. Gard Nilssen Acoustic Unity ft. Signe Emmeluth & Kjetil Møster, Bimhuis, 5 december 2025
beeld: Dirk Neven
door: Cyriel Pluimakers
De actuele Scandinavische jazz valt momenteel ruwweg uiteen in een drietal categorieën: traditionele boppers, dromerige jazz en onversneden vrije improvisatiemuziek. De laatste categorie sluit in haar muzikale uitingen nauw aan bij de freejazz uit de jaren zestig en zeventig. Prominente figuren zijn saxofonist Mats Gustavson, bassist Ingebrigt Håker Flaten en drummer Paal Nilssen-Love. Ook de Noorse slagwerker Gard Nilssen laat regelmatig van zich horen met zijn Acoustic Unity en het Supersonic Orchestra. Verder treffen we hem aan in ensembles als Bushman’s Revenge, Amgala Temple en Puma. Bijzonder ook is het trio dat hij vormt met pianist Bugge Wesseltoft en contrabassist Arild Anderson.
Acoustic Unity van drummer Gard Nilssen gaf drie concerten in Nederland waaronder Bimhuis.
Jonger publiek
Op maar liefst drie Nederlandse podia is de Gard Nilssen Acoustic Unity deze week te horen: in Tilburg, Nijmegen en Amsterdam. Het gebeurt niet vaak meer dat er in ons land zoveel aandacht is voor dit soort min of meer extreme muziek. Met een frontline die uit maar liefst drie saxofonisten bestaat, betreedt Nilssen het podium van het Bimhuis. De hoofdstedelijke zaal is behoorlijk goed gevuld met, opmerkelijk genoeg, een deels jonger publiek. Freejazz is duidelijk niet alleen meer voer voor de dinosaurussen onder ons.
Spannend
Meteen wordt er fel van leer getrokken met repertoire van het recent verschenen album ‘Great Intentions’. Meer dan imposant is het geluid van saxofonisten Kjetil Møster en Eirik Hegdal. Bescheidener is de impact van altsaxofonist Signe Emmeluth die haar eigen weg zoekt naast de fors geschouderde mannen. Drummer Nilssen voorziet samen met contrabassist Petter Eldh de blazers van de nodige brandstof. Zijn spel lijkt behoorlijk vrij maar heeft voortdurend een spannende ritmische ondergrond waar je niet een twee drie de vinger oplegt.
De saxofonisten Signe Emmeluth, Kjetil Møster en Eirik Hegdal.
Explosie
Zo stevig en luid wordt er gespeeld dat het muzikale resultaat niet altijd even zuiver is. Arrangementen worden bewust rafelig uitgevoerd en het gepiep en gekrijs van de saxofoons raakt soms de grenzen van het draaglijke. Western held John Wayne wordt geëerd in een gelijknamige compositie, waarna een meer lyrisch moment volgt in Hegdal’s ‘Alpaca On The Country’: een moment waar het publiek even de gelegenheid heeft om bij te komen van de voorafgaande muzikale explosie.
Verrassend
Contrabassist Eldh krijgt tot slot een hoofdrol in ‘Ostronology’ - een verwijzing naar zijn voorliefde voor oesters - dat eindigt met een indrukwekkende unisono gespeelde melodie: na alle atonaliteit een weldadig moment. Het kwintet krijgt een stevig applaus en als toegift volgt het van contrabassist Eldh afkomstige ‘Dreigenau’, een woordspeling die ook weer zo’n verrassende compositie oplevert. Een concert dat ondanks de muzikale ballast, toch nog enigszins lichtvoetig eindigt.
