CONCERTRECENSIE. Lizz Wright, de Doelen, Rotterdam, 24 oktober 2026
beeld: Olga Beumer
door: Jeroen Jansen

Als er in de jazzwereld iemand het predicaat koninklijk verdient, dan is het Lizz Wright. De Amerikaanse zangeres uit Georgia loopt al ruim twintig jaar mee. Sinds haar debuut 'Salt' weten we hoe ze klinkt en waar ze haar repertoire zoekt. En toch blaast Wright je elke keer opnieuw omver. Met klasse, met gratie, met een vorstelijke schoonheid die over alles hangt wat ze aanraakt. Ze vertelt graag dat ze rechtstreeks uit de kerkbanken komt en dat ze een kreet soms niet kan onderdrukken. Dat hoor je, en het maakt haar alleen maar rijker. Wright is de belichaming van finesse en verfijning, met iets chics dat nooit afstandelijk wordt.

  
Lizz Wright met haar band in de Rotterdamse de Doelen.

Openingszet
Wright opent in De Doelen met 'The Nearness Of You', in duet met pianist David Cook. Mensen zeggen dat ze te weinig standards zingt, grapt ze, dus vanavond krijgen we er meer. De platgespeelde ballade klinkt bij haar zo vanzelfsprekend dat je vergeet dat hij ooit anders heeft geklonken. Dat is haar kunst: een bekend nummer niet verbouwen, maar het een nieuwe natuurlijkheid geven. Cook laat daarbij alle ruimte, met spaarzame akkoorden die haar stem dragen zonder ooit op de voorgrond te treden. Het is een openingszet die meteen de toon zet voor de avond: ingetogen, warm en zonder een noot te veel.

Ze heeft er een zorgvuldig gekozen band bij, met Marlon Patton op drums, Kyle Miles op bas, Adam Levy en Marvin Sewell op gitaar en Cook op piano en orgel. In 'A Taste Of Honey' laat Levy een eerste sterke solo horen. 'Afro Blue', de klassieker van Mongo Santamaría die sinds John Coltrane in het collectieve jazzgeheugen zit, zet Wright volledig naar haar hand. Ze giet er samen met de band een soort elixer overheen, waardoor alles moeiteloos je oren binnenglijdt. Het is geen virtuositeit om de virtuositeit, maar spel dat volledig in dienst staat van het lied. Twee gitaristen naast elkaar klinkt snel te vol, maar Levy en Sewell weten precies wanneer ze moeten wijken.

  
Toetsenist David Cook en de gitaristen Marvin Sewell en Adam Levy.

Compliment
'Sparrow' is een eerste hoogtepunt, voortgestuwd door het spel van Patton. In de blues 'Sweet Feeling' grijpt Sewell naar de slidegitaar voor een solo met modder aan de schoenen. Daarna volgt het tweede hoogtepunt van de avond: 'Old Man' van Neil Young, met opnieuw een geweldige solo van Levy. Bij 'The First Time Ever I Saw Your Face' vertelt Wright dat ze dit nummer eigenlijk nooit live zingt. Maar deze zaal verdient het, vindt ze. Het publiek neemt het compliment dankbaar in ontvangst, en ze maakt van de ballade die Roberta Flack beroemd maakte een intiem, bijna gefluisterd moment.

Kanttekening
Toch is er één kanttekening. Het duurt lang, erg lang, voordat de vaart erin komt. Pas na 'Real Life Painting' gaat het tempo omhoog, met 'Freedom' als negende nummer. Eindelijk. Want juist in het uptempowerk heeft Wright een volstrekt eigen stijl, en die had best eerder in de set mogen klinken. De ballades zijn prachtig, maar een reeks van acht nummers in vergelijkbaar tempo vraagt veel van de aandacht, hoe mooi ze ook gezongen worden.

  
Wright geeft de zaal ook een gedachte mee die blijft hangen: vrijheid kun je oefenen, net als liefde.

Discipline en toewijding
Wie de aanloop uitzit, wordt wel beloond. 'Walk With Me, Lord' haalt de kerk de zaal in, met een gave orgelsolo van Cook. Daarna neemt Wright zelf plaats achter de piano voor 'Salt', het titelnummer van haar debuut, en vanaf dat moment begint de band echt te swingen. Ook in 'Who Knows Where The Time Goes?' van Sandy Denny zit ze aan de vleugel, terwijl Miles een melodieuze bassolo speelt.

Als toegift klinkt 'No More Will I Run'. Wright geeft de zaal ook een gedachte mee die blijft hangen: vrijheid kun je oefenen, net als liefde. Het vat haar optreden mooi samen. Er zit discipline in en toewijding, maar het resultaat klinkt als de vrijste zaak van de wereld.

Buiten raasde de storm en viel de regen met bakken uit de lucht. Binnen was het anderhalf uur lang een weldaad, en de reactie van het publiek liet daar geen twijfel over bestaan. Wat een voorrecht om een zo royaal getalenteerde vocaliste als Lizz Wright op een zaterdagavond in Rotterdam te mogen horen.

• lizzwright.net