CONCERTRECENSIE. Immanuel Wilkins Quartet, LantarenVenster Rotterdam, 7 november 2026
beeld: Olga Beumer
door: Cyriel Pluimakers

Als een waarachtige komeet suist de 27-jarige Immanuel Wilkins  door de internationale jazzwereld. Voor het gerenommeerde Blue Note-label nam hij in 2020 zijn uitzonderlijke debuutalbum ‘Omega’ op. Zijn expressieve speelstijl en aangrijpende saxofoongeluid, met een rauw randje, refereert aan de grote blazers van weleer, zoals Lou Donaldson, Jackie McLean en Cannonball Adderley. Ook bevat zijn muzikale aanpak onmiskenbaar een vleugje van collega Kenny Garrett. Blues, gospel en spiritual vormen basiselementen van zijn stijl.

  
Immanuel Wilkins Quartet speelde voor een stijf uitverkochte zaal in het Rotterdamse LantarenVenster.

Blues Blood
In 2022 verbaasde Wilkins zijn fans met de suite ‘The 7th Hand’, ook al zo’ n voltreffer. Maar een dergelijk uitzonderlijk talent loopt ook het gevaar om een zekere overdosis van zijn kunnen te etaleren: zo is zijn album ‘Blues Blood’, waarbij Meshell Ndegeocello en een waaier aan vocalisten betrokken is, nogal overgeproduceerd. Positief is wel Wilkins’ expliciete maatschappelijke betrokkenheid en zijn verwijzingen naar de geschiedenis van de zwarte bevolking en de weerbarstige actualiteit. Gelukkig is hij recent op aarde teruggekeerd met maar liefst drie in de New Yorkse Village Vanguard opgenomen live-albums, waarin hij zich met zijn kwartet van zijn beste kant laat horen. 

Suite
Ook bij zijn optreden in het Rotterdamse Lantaren Venster start Wilkins met een uit 2020 daterende, in opdracht geschreven, suite waarin hij met zijn kwartet bijna meedogenloos energieke muziek afvuurt op zijn publiek. De zaal is voor deze gelegenheid stijf uitverkocht en de aandacht is groot. Geweldig is de ritmesectie met de sturende Micah Thomas achter de piano en het Hammond-orgel, de aanstekelijk swingende contrabassist Ryoma Takenaga en de alerte slagwerker Kweku Sumbry. Een prima basis die Wilkins voortdurend voorziet van de benodigde brandstof. 

  
Het kwartet van Wilkins bestaat uit slagwerker Kweku Sumbry, pianist Micah Thomas en contrabassist Ryoma Takenaga.

Overdaad
Wilkins' pregnante saxofoonspel priemt letterlijk en figuurlijk door de wall of sound van het dynamische trio heen. Opmerkelijk is wel de tentoongespreide overdaad aan herhalingen en ostinato motieven, die na verloop van tijd echt begint te irriteren. Als luisteraar denk je: “Nu is het wel genoeg geweest, kom nu maar eens met iets nieuws voor de dag.” Het tot de laatste druppel uitmelken van simpele muzikale patronen is met de actuele minimal trend misschien buitengewoon modieus, maar artistiek gesproken verre van interessant. 

Wirwar
In het erop volgende stuk ‘Dollars’ vertilt Wilkins zich in een nogal pretentieuze inhoud met een wirwar aan elementen uit de oude jazz en de atonale freejazz. De muziek zit vol raadsels en is ronduit spookachtig. Improvisaties worden omgeven door een hinderlijke wolk van niet waargemaakte pretenties. Toch kan het ensemble rekenen op een fors applaus van het Rotterdamse publiek en in zijn toegift volgt gelukkig een zeker herstel met emotioneel spel in uptempo, aangevuurd door zijn weergaloze ritmesectie. Laten we hopen dat Wilkins’ eigenwaan niet zijn valkuil wordt, want zijn talent is onmiskenbaar.

• immanuelwilkins.com