Het nieuwe rauwe imago van Norah Jones is onbevlekt
CONCERTRECENSIE. Norah Jones, Carré Amsterdam, 28 mei 2012
beeld: Ron Beenen
door: Tim Sprangers
Vanaf nu spreken we niet meer over Norah Jones als het over jazzzangeressen gaat. Het concert in Carré was de druppel. Elementen als improvisatie en swing: ooit in de verte aanwezig, maar nu verdwenen. Ze speelde alle nummers van haar laatste plaat ‘… Little Broken Hearts’, waarin Jones haar wilde haren toont. Denk aan gruizige gitaarriffs, vuige synthesizerkleuringen, een orgeltje en sombere vocalen. Andere discussie: is het dan slecht wat ze nu doet? In elk geval behoorlijk suf.
Norah Jones en haar band in het hoofdstedelijke Carré.
De cd is, met een neutrale blik, helemaal zo verkeerd nog niet. Een hoop aanstekelijke popliedjes over haar liefdesverdriet, met aandoenlijke, melancholische ondertoon. Ingekleurd door producer Danger Mouse, onder andere betrokken bij het grote succesalbum ‘El Camino’ van rockduo The Black Keys. Het sfeertje wat hij neerzet klinkt prettig. In korte nummers, de vier minuten worden zelden gehaald, telkens wat kale elektrische gitaarakkoorden, droge ritmes en een stiekem pianomotiefje, dit alles om de tranen op te wekken. In zo’n weemoedig, zwaar bed van een poprockidioom lijkt de stem van Jones plotseling op collega-zangeressen en -bands met eenzelfde typisch warm zeurderig timbre als Feist, Nouvelle Vague en Aimee Mann.
Ok, mooie insteek, de stem van Jones is sterk en kan zo’n bandgeluid dragen. Maar dan moeten de conceptliedjes op het album, live wel worden aangepakt. Met beide handen. Daar kwam helemaal niets van terecht in Carré. De uitvoeringen spiegelden zich één op één aan de plaat. Letterlijk, niets mee gedaan, basta. Natuurlijk betrof het een albumpresentatie waarmee ze recht wilde doen aan haar laatste product, maar je komt toch ook naar een concertzaal om muziek te horen ontstaan. Enige vorm van spontaniteit, vreugde, plezier, verdriet of welke emotie dan ook te voelen. Jones speelde een automatische tape af. Hoewel haar teksten veel omhelzen, waren ze ontbeend van elke sensatie.
De regiefactor was groot. Naast de band (vijf man) liepen er vier, vijf roadies rond die na elk nummer de muzikanten andere instrumenten aanreikten. Rust, bezinning en ruimte om zich in de muziek te storten was er voor de muzikanten niet. De spanning zou nog kunnen liggen in de dominante rol van de gitaren (soms zelfs drie) in combinatie met Jones’ schattige overkomen, maar de softe uitvoering maakte het contrast eigenlijk alleen maar aandoenlijk. Haar nieuwe rauwe imago is onbevlekt.
Enkele lichtpuntjes richting het einde tijdens de nummers ‘Black’ (van het fraaie Danger Mouse album ‘Rome’), koddige ‘Sinkin’ Soon’ en het uiteraard vertolkte ‘Don’t Know Why’. Bij het laatste joelde en klapte het publiek. Het verleidde Jones om heel even uit haar cocon te treden. Ze zong vrijer, speelde met het ritme en toonde eindelijk iets van zichzelf.
Wat een verademing om deze recensie te lezen! Mijn vriend en ik waren enorm teleurgesteld in het concert. Exact dezelfde reactie: mooie stem, maar niets nieuws, geen improvisatie en zo saai als een zak aardappelen. Wij zeiden gisteravond net als in deze recensie tegen elkaar dat we ook gewoon naar een CD-tje hadden kunnen luisteren. Waren ook zeer verbaasd dat het publiek met enthousiast applaus reageerde; voor ons een van de saaiste concerten ooit en Norah geen tweede keer.
Marianne (E-mail ) - 29-05-’12 21:59
toch niet helemaal mee eens...... het was, zeker na het zeer slechte voorprogramma (die Norah van de Dam had geplukt waarschijnlijk.....) toch een heel boeiend concert met zeer goed geluid en zeker ook veel (muzikale)spanning. Jammer was alleen dat Norah Jones weinig contact kan maken met het publiek. Al met al een zeer geslaagde avond!
Hans (E-mail ) - 29-05-’12 23:15
Ik kan Marianne's opmerkingen helemaal onderschrijven. Heel slecht voor iemand die inmiddels toch al weer wat jaartjes bezig is. Geweldige stem natuurlijk, maar je gaat niet naar een concert om alleen maar haar stem te horen. Een concert vraagt om iets extra's en als je dat niet krijgt, dan is 60 euro + 6 euro boekingskosten per persoon wel veel geld. Volgende keer zet ik thuis wel een CD op ...
Winny - 30-05-’12 14:19
Weet iemand nog hoe het voorprogramma heet?
Ik kan het nergens vinden?
Patrick (E-mail ) - 30-05-’12 15:19
Die dude uit het voorprogramma heet Adanowsky ;)
Tyas (E-mail ) - 30-05-’12 19:34
Het was een bar en boos concert geen id waarom publiek zo enthousiast reageerde. Ik viel in slaap. Snap trouwens ook niet waarom als mensen nieuwe plaat komen presenteren ze hele repertoire in 1x afspelen. Gezien nog maar weinig mensen het kennen ontstaat er een soort leegheid. Contact met publiek was haar vreemd. Dus ontstond er niks. Voorprogramma hadden ze meegenomen uit frankrijk. En in kleding. Ze zag er ook niet uit. Tja excuses hoor, maar helaas.
rinia (E-mail ) - 30-05-’12 19:40
Ik ben het er compleet niet mee eens. =)
Als je komt voor een dikke party en over the top show moet je lekker vooral naar een andere artiest.
Norah Jones blijft toch dat introverte en semi verlegen meisje met die geweldige stem! Ik heb er al heel erg lang naar uitgekeken om haar eindelijk eens live te zien en het viel me absoluut helemaal niks tegen. Ben er nog van aan het nagenieten! =) De enige kanttekening die ik kan maken is dat de nummers in het begin je wel erg snel om de oren vlogen, maar dat maakte ze later gelukkig goed.
Chris (E-mail ) (URL) - 31-05-’12 18:37