CD-RECENSIE

Ella Fitzgerald – ‘s Wonderful
bezettingen: Ella Fitzgerald zang, Herb Ellis gitaar, Ray Brown contrabas, Jo Jones drums (1957). Ella Fitzgerald zang, Jim Hall gitaar, Paul Smith piano, Wilfred Middlebrook contrabas, Gus Johnson drums (1960)
opgenomen: 5 mei 1957 en 27 februari 1960, Concertgebouw, Amsterdam
uitgebracht: april 2017
label: NJA
aantal stukken: 21
tijdsduur: 73’50
website: www.jazzarchief.nl 
door: Cyriel Pluimakers


Het Nederlands Jazz Archief viert de honderdste verjaardag van zangeres Ella Fitzgerald (25 april 1917 – 15 juni 1996) met een schitterende cd, die twee registraties uit Het Concertgebouw betreft: uit mei 1957 en februari 1960. De opnames zijn gemaakt door impresario Lou van Rees en de geluidskwaliteit is voor een amateuropname zonder meer goed.

Jaarlijks deed ‘Jazz At The Philharmonic’, een wereldwijd rondreizend jazz package, Amsterdam aan. Initiatiefnemer was Norman Granz, eigenaar van het Verve-label en tevens verantwoordelijk voor de marketing van Fitzgerald, zijn grote ster. “Elk jaar kom ik hier met Jazz At The Philharmonic en elk jaar zeg ik hetzelfde en heb ik weer gelijk. Dit is het mooiste in jazz: het is Ella Fitzgerald”, zo kondigt hij haar aan in mei 1957. 

De zangeres maakt haar reputatie volkomen waar. Met haar soepele meisjesstem, grote techniek en fenomenale snelheid geeft ze uitvoeringen van standards die in de jaren vijftig populair waren. Bekende songs als ‘Angel Eyes’, ‘Lullaby of Birdland’, ‘Love for Sale’, ‘Just One Of Those Things’ en ‘April In Paris’ passeren de revue. Collega Louis Armstrong, met zijn typische grommende stem, wordt gepersifleerd in ‘I Can’t Give You Anything But Love’. Letterlijk en figuurlijk adembenemend is haar improvisatie op ‘Airmail Special’. Fitzgerald zet alle songs naar haar eigen hand.

In het 1960-concert doet ze er nog een schepje bovenop. Magisch is het openingsnummer ‘’s Wonderful’, tevens de titel van deze cd. Haar optreden is uitbundiger en vrijer dan de set uit 1957. De spanning wordt opgevoerd in het traag gezongen ‘Our Love Is Here To Stay’. Het is duidelijk dat ze zich in Het Concertgebouw thuis voelt. Fraai is haar interpretatie van ‘Misty’, een song die haar op het lijf geschreven is. ‘I’ve Got The World On A String’ wordt breed en veelkleurig neergezet, met fantastisch werk van de ritmesectie. Buitengewoon aanstekelijk is haar uitvoering van ‘Mack The Knife’, een song die ze van een geheel nieuwe tekst voorziet. 

Hoogtepunt is de afsluiter ‘Roll’ Em Pete’, waarbij ze citaten uit diverse bekende standards voorbij laat komen, scat dat het een lieve lust is en ook nog eens collega-zangeres Dinah Washington eert. Het is goed te horen dat ze Het Concertgebouw volkomen op zijn kop zet en beloond wordt met een uitzinnig applaus. 

Wat een zangeres, wat een luisterfeest en .... wat missen we haar. Inderdaad: er is maar één Ella Fitzgerald.


 

Ella Fitzgerald in Het Concertgebouw, 1957 (deel 1)
(Video loopt automatisch door naar deel 2 en 3)