Goldings, Stewart en Bernstein routineus en zelden avontuurlijk
CONCERTRECENSIE. Goldings/Stewart/Bernstein, LantarenVenster, Rotterdam, 18 april 2026
beeld: Olga Beumer
door: Jeroen Jansen
Er zijn trio’s die jaren nodig hebben om een gemeenschappelijke taal te vinden. Larry Goldings, Bill Stewart en Peter Bernstein hadden daar drie decennia voor nodig, maar dan ook om die taal tot in de puntjes te perfectioneren. Zaterdagavond 18 april stond het drietal in LantarenVenster voor wat de een na laatste avond van een tournee bleek te zijn, en de slijtage daarvan was hier en daar merkbaar. 
Gitarist Peter Bernstein, slagwerker Bill Stewart en Larry Goldings achter de Hammond in het Rotterdamse podium LantarenVenster.
Onspannen swing
Organist Larry Goldings werkte door de jaren heen nauw samen met onder anderen Jim Hall, Michael Brecker, Pat Metheny, John Scofield en, sinds 2001, met singer-songwriter James Taylor. Drummer Bill Stewart verwierf zijn naam als de ritmische motor van John Scofields band, maar speelde ook met Pat Metheny, Joe Lovano en Maceo Parker. Gitarist Peter Bernstein werkte met Lou Donaldson, Joshua Redman, Diana Krall, Lee Konitz en Sonny Rollins, en werd door zijn leermeester Jim Hall beschreven als de meest indrukwekkende jonge gitarist die hij ooit had gehoord. De drie kennen elkaar al sinds de vroege jaren negentig, toen ze gezamenlijk optraden in de New Yorkse jazzclubs en in 1993 hun debuut vastlegden op ‘Earth Tones’. Dat ze elkaar steeds weer opzochten, zegt genoeg.
Het concert opende met ‘Slow Boat’, een compositie van Goldings, en meteen was de sfeer gezet: ontspannen swing, geen haast, drie mannen die weten dat ze elkaar niet hoeven te bewijzen. Goldings’ orgel zat warm in de mix, Bernstein’s gitaar er soepel overheen, Stewart een tikje ingehouden maar precies. ‘Libra’ volgde, van Gary Bartz, en het Jobim-nummer ‘Louisa’ in driekwartsmaat. Tot dat punt was de avond wat ingetogen, afgepast zelfs, alsof het trio op gang aan het komen was.
'Stairway to the Stars’ klonk lyrisch, met Bernstein in een vorm die aan Jim Hall deed denken.
Doelgrichte lijnen
Dat veranderde met ‘Love for Sale’. Ook in driekwartsmaat, maar hier ontvlamde het eindelijk. Cole Porter’s klassieker werd met overgave gespeeld, Goldings duwde het orgel naar voren, Stewart liet los, en Bernstein sneed er met scherpe, doelgerichte lijnen doorheen. Dit was het trio zoals het klinkt als het echt aan het spelen is.
Het hoogtepunt van de avond volgde kort daarna: ‘Stairway to the Stars’. Ongekend lyrisch, met Bernstein in een vorm die aan Jim Hall deed denken, zijn toon vol en rond, elke noot op zijn plek. Goldings gaf hem alle ruimte en vulde de stiltes met een terughoudendheid die meer zei dan uitbundigheid ooit had gekund.
Goldings was hilarisch met zijn aankondigingen, vol zelfspot en gevoel voor timing.
Ingetogen en devoot
‘Rombus’, opnieuw een Goldings-compositie en titel van hun aankomende album, toonde een andere kant van het trio. Complexer, uitdagender, met scherpe harmonische wendingen die Stewart met speels gemak volgde. Hier kwamen de drie het best tot hun recht als ensemble. ‘FU Donald’ van Stewart was het meest intrigerende nummer van de avond: een langzame, goed opgebouwde compositie met een nijdige ondertoon die de titel eer aandeed, subtiel in zijn verontwaardiging maar onmiskenbaar in zijn bedoeling. Abdullah Ibrahims ‘Mamma’ bracht de avond diep de gospelkant op, ingetogen en devoot. ‘Simple as That’ van Bernstein bracht de sfeer terug naar ontspannen swing, waarna ‘The Acrobat’, van hun allereerste album uit de jaren negentig, een mooie cirkel sloot. Als toegift kozen ze voor Burt Bacharachs ‘This Guy’s in Love with You’, teder en precies goed.
Vermakelijk
Het was een vermakelijk concert van een trio dat hoorbaar door en door op elkaar is ingespeeld. Goldings was hilarisch met zijn aankondigingen, vol zelfspot en gevoel voor timing. Stewart en Bernstein stonden er wat stoïcijns bij, en de vraag drong zich op of dat vermoeidheid was of het temperament van twee mannen die liever spelen dan praten. Het had hier en daar wat avontuurlijker gemogen voor een trio dat elkaar zo blindelings weet te vinden. Maar wie naar ‘Stairway to the Stars’ luisterde en wist wat hij hoorde, had reden genoeg om blij te zijn dat ze nog steeds samen in een zaal staan.
