CD-RECENSIE

Louise Alexandra – Crazy World of Love
bezetting: Louise Alexandra zang; Rob van Bavel piano, arrangementen; Frans van Geest contrabas; Vincent Koning gitaar; Marcel Serierse drums en slagwerk; Jan Menu tenor- en baritonsaxofoon; Benny Benack III bugel, zang
opgenomen: Studio 2, MCO Hilversum
uitgebracht: 27 maart 2026
label: eigen beheer
aantal stukken: 13
tijdsduur: 56’50
website: louisealexandramusic.com
door: Jeroen Jansen


Wie Louise Alexandra voor het eerst hoort, zal zich wellicht afvragen waar ze al die tijd is geweest. Het antwoord is: in Boston, waar ze vijftien jaar werkte als kankeronderzoeker aan het Dana-Farber Cancer Institute, terwijl ze ondertussen twee albums opnam onder begeleiding van haar mentor Rebecca Parris. Nu woont ze terug in Nederland, en met 'Crazy World of Love' presenteert ze haar derde album: een rijp, persoonlijk en muzikaal avontuurlijk visitekaartje.

Rob van Bavel Trio
Het album is een samenwerking met het trio van pianist Rob van Bavel, aangevuld met gitarist Vincent Koning, bassist Frans van Geest en op een deel van de nummers drummer Marcel Serierse en saxofonist Jan Menu. Van Bavel verzorgt ook de arrangementen, en dat is te horen: de begeleiding is zorgvuldig en inventief, zonder ooit de zangeres te overschaduwen. Louise Alexandra heeft een stem met een beperkt bereik, maar wat ze daarbinnen doet is inventief en muzikaal. Haar swinggevoel is soepel en natuurlijk.

Het repertoire beweegt zich tussen vertrouwde standards en eigen composities. 'Too Late Now' van Burton Lane opent het album met ingehouden elegantie, terwijl 'All My Tomorrows' en 'You Go to My Head' twee vertrouwde nummers zijn die hier fris en persoonlijk klinken. Bijzonder sterk is 'Hershey Bar/Little Did I Dream', waarbij Alexandra een vocalese heeft geschreven op de saxofoonsolo van Stan Getz. Het is een oefening in precisie en lef tegelijk: ze gaat op onverwachte plekken zitten, weg van de gebaande paden, en dat werkt.

Eerlijkheid
De eigen composities onderscheiden zich door hun eerlijkheid. 'Castle in the Sky', gebaseerd op een melodie van Van Bavel, en 'We Had it All', een co-compositie met dezelfde pianist, zijn persoonlijk en beeldend zonder sentimenteel te worden. 'Someone', waarmee het album besluit, is een kleine compositie die groot uitpakt: eenvoudig van opzet, oprecht van toon. Het titelstuk is een eerbetoon aan Rebecca Parris, die het in 1984 opnam; Louise Alexandra schreef er zang op over de originele scat, een gebaar dat zowel haar vakmanschap als haar loyaliteit aan haar mentor onderstreept.

Benny Benack III duikt op als bijzondere gast op 'Angel of Mine', gebaseerd op een compositie van Emmet Cohen, en voegt er met zijn bugel en stem een frisse energie aan toe. Het duet werkt goed, al is het even wennen aan zijn wat extraverte aanpak naast de meer ingetogen Alexandra. Het langste stuk, 'Some Other Time/We'll Be Together Again', weeft twee nummers van Leonard Bernstein en Carl Fisher samen tot een doorlopend geheel dat getuigt van de dramaturgische zorgvuldigheid waarmee het album is opgebouwd.

'Crazy World of Love' is geen opzienbarend album, maar wel heel goed en oprecht. Louise Alexandra zingt haar eigen verhaal, en dat is meer dan genoeg.