Simon Osuna - Too Soon, Too Late
CD-RECENSIE
Simon Osuna - Too Soon, Too Late
bezetting: Grant Stewart tenorsaxofoon, Joan Fort gitaar, Tommaso Perazzo piano, Simon Osuna contrabas, Willie Bowman drums.
opgenomen: 6 december 2024, Pinch Recording, Long Island City, New York
uitgebracht: oktober 2026
label: Fresh Sound Records
aantal stukken: 7
tijdsduur: 38’21
website: simonosunamusic.com
door: Cyriel Pluimakers
De uit de omgeving van Barcelona afkomstige contrabassist Simon Osuna behaalde zijn bachelor- en masterdiploma aan het Conservatorium van Amsterdam. Tijdens zijn studie bracht hij ook nog geruime tijd door in New York City, waar hij lessen volgde bij Buster Williams, Reggie Workman en David Wong. Zijn muzikale interesse ligt met name bij de jazztraditie en het Great American Songbook.
Palmares
Zijn palmares leest als een who’s who van de actuele jazzscene met namen als Dee Dee Bridgewater, Harry Allen. Steve Cardenas, Philip Harper, Dwayne Clemons en Benny Benack III. Nederlanders waarmee hij succesvol heeft samengewerkt zijn onder meer Peter Beets, Jasper Blom, Simon Rigter en Gideon Tazelaar.
Hommage
Voor het toonaangevende Spaanse Fresh Sound Records-label nam hij in december 2024 het album ‘Too Soon, Too Late’ op waarop tenorsaxofonist Grant Stewart op een viertal stukken acte de présence geeft en gitarist Joan Fort op twee nummers meespeelt. Pianist is de in New York woonachtige Italiaan Tommaso Perazzo en achter het drumstel vinden we de Amerikaan Willie Bowman. Het album opent met het eerdergenoemde titelnummer waarop alle vijf ensembleleden te horen zijn. De compositie zit geraffineerd in elkaar en het samenspel van het kwintet is buitengewoon strak. Met het er opvolgende ‘In Walked Ray’ brengt Osuna een hommage aan Ray Brown (1926-2002), een van de grootste contrabassisten die de jazz gekend heeft. Osuna etaleert hierin zijn bijzondere kwaliteiten, ondersteund door het pianospel van Perazzo en het stuwende slagwerk van Bowman.
Aanstekelijk
Zo uit de klassieke Blue Note-catalogus lijkt het aanstekelijke ‘Skipper’s Blues’ afkomstig, waarin tenorsaxofonist Stewart de sterren van de hemel speelt en gitarist Fort zich ook niet bepaald onbetuigd laat. Ook het door het pianotrio uitgevoerde ‘In Undertone’ is afkomstig van de leider en is gebaseerd op het akkoordenschema van het bekende ‘Three and One’ van Thad Jones. Razendsnel wordt vervolgens ‘The Lamp Is Low’ ingezet’, met wederom een stevige rol voor de tenorsaxofoon en gedreven spel van pianist Perazzo. Een contrast met het voorafgaande vormt ‘Tis Autumn’: een prachtige ballad met een forse solistische bijdrage van Osuna waarna piano en drums op subtiele wijze het muzikale verhaal vervolgen.
Grote toekomst
Sluitstuk van deze sterke productie vormt het gedragen ‘Poor Butterfly’ waarop we Stewart in grootse vorm horen, als een artistieke nazaat van de afgelopen mei overleden Sonny Rollins. Adequaat wordt de tenorsaxofonist begeleid door de stuwende contrabas van Osuna en de alerte drums van Bowman. Een schitterend debuut van een musicus voor wie een grote toekomst lijkt weggelegd.