CD-RECENSIE

Eef van Breen Group – Changing Scenes
bezetting: Eef van Breen zang, trompet, flugelhorn, ventieltrombone, glockenspiel en composities en verder o.a. Eva Tebbe concertharp, troubadourharp en zang; Walter Wolff piano, melodica, zingende zaag, glockenspiel en zang; Hadewych Hofland viool en zang; Joao Lobo percussie en zang
opgenomen: 5 en 6 september 2011 in Fattoria Musica Studio Osnabrück (D)
label: Challenge Records
tracks: 11
tijd: 50.23
website: www.eefvanbreengroup.com  - www.changeyourscene.com 
door: Rinus van der Heijden


Een album vol rijke fantasie, pretenties ook. Een amalgaam van stijlen en sferen, die nauwelijks valt te omschrijven. Muziek uit het dagelijks leven geplukt, vertolkt door een multi-instrumenteel ensemble, dat verrassing na verrassing presenteert. Muziek regelrecht aan hart en hersenen ontsproten. Maar die pretenties, die schuren en wringen.

Eef van Breen heeft té veel gewild. Hij heeft zijn muzikale concept helemaal vol gestouwd en toen het randje in zicht kwam, heeft hij er ook nog zijn eigen gezang aan toegevoegd. En dat had hij nu net niet moeten doen. Zijn hoge, nasale stem werkt als een verkeerd neerdalende boemerang op het totaalgeluid, trekt alle aandacht naar zich toe en verstoort onevenredig al het moois dat de muziek in potentie in zich heeft.

Koperblazer Eef van Breen kwam op het idee voor ‘Changing Scenes’ toen hij en zijn orkest in New York verbleven voor medewerking aan de documentaire ‘Playing New York’. De bandleider luisterde op een avond op zijn hotelkamer naar een opname die hij op straat had gemaakt van Mexicaanse percussionisten, wier muziek werd verstoord door voorbijrazende metrotreinen. De combinatie van muziek en geluiden, die wisselde toen de trein voorbij was en passanten voor nieuw rumoer zorgden, intrigeerde Van Breen: de muziek werd ondergeschikt, als onderdeel van een groter geheel.

Op ‘Changing Scenes’ bouwt de Nederlander die tweespalt verder uit. Hij haalt als bouwstenen Oscar Wilde’s theaterstuk ‘Salome’, Tsjaikovsky’s/Petipa’s ballet ‘Zwanenmeer’, een ontmoeting met een fantasierijke gevluchte West-Afrikaan en de voornoemde documentaire ‘Playing New York’ uit de kast. En construeert daaromheen rijk georchestreerde muziek, die enerzijds een klassieke inslag toont en anderzijds door jazz en pop is gekenmerkt. Pretenties dus, maar dan in de goede zin van het woord.

Alleen die stem hè, die alles ondermijnende stem. Je vraagt je af wat daar de functie van is. Als het gezongen woord voor Eef van Breen zó belangrijk was geweest – en dat is het, want naast harpiste Eva Tebbe leveren praktisch alle bandleden vocaal materiaal – had dan in hemelsnaam een stem met karakter gekozen. Van Breens stem detoneert alleen maar.