CD-RECENSIE

Airelle Besson & Lionel Suarez - Blossom
bezetting: Airelle Besson trompet; Lionel Suarez accordeon
opgenomen: oktober 2025, Alys Studio, Manteyer
uitgebracht: 30 januari 2026
label: Papillon Jaune/Bretelles Prod
aantal stukken: 12
tijdsduur: 46'22
website: airellebesson.com - lionelsuarez.com
door: Jeroen Jansen




Airelle Besson en Lionel Suarez kennen elkaar al twintig jaar. Ze speelden samen in het Quarteto Gardel, deelden podia met Vincent Ségal en Minino Garay, en begonnen in 2016 aan hun duo tijdens een residentie van Besson in Jazz sous les Pommiers. Die geschiedenis hoor je op 'Blossom'. Niet als nostalgie, maar als vanzelfsprekendheid. Het klinkt alsof je bij twee vrienden thuis bent op een luie zondagmiddag: de koffie staat klaar en er wordt muziek gemaakt omdat het gewoon zo hoort.

Besson speelt trompet zoals je een goed verhaal vertelt: ze neemt de tijd, kiest haar woorden zorgvuldig en laat stiltes vallen zonder ze op te vullen. Haar geluid is helder zonder te schitteren, lyrisch zonder pathos. Suarez is op de accordeon alles tegelijk: bas, harmonie en melodie. Zijn Andrea Ballone Burini-accordeon ademt en zwelt, en zijn melowtone geeft de plaat iets warms, bijna vocaals.

Afscheid zonder woorden
Het repertoire is zorgvuldig gekozen. Negen eigen composities wisselen af met drie covers die precies goed passen. Het openingsstuk 'Blossom' is het eerste stuk dat ze ooit samen speelden als duo; dat het ook de plaat opent is geen toeval maar een statement. 'Kyoto dans la brume' draagt de sfeer van de Japanse keizerstad: een lied over zachtheid en stilleven. 'La Course' heeft een heel ander karakter: Besson schreef het voor een cineconcert rond stille films van Buster Keaton en Fatty Arbuckle, en dat ritme is er nog in hoorbaar. Van Suarez komen 'Sans Laisser d'Adresse', geschreven voor een theaterproductie rond Claude Nougaro, en het ontroerende 'Les Tuiles Bleues', een eerbetoon aan de Malagassische accordeonist Régis Gizavo. Dat stuk klinkt als afscheid nemen zonder woorden.

Dubbel eerbetoon
De drie covers zeggen veel over het muzikale kompas van dit duo. 'Answer Me' van Gerhard Winkler is een melodie die beiden al jaren met zich meedroegen. 'Ida Lupino' van Carla Bley klinkt hier als een dubbel eerbetoon: aan Bley zelf en aan de Liberation Music Orchestra van Charlie Haden, waarmee Besson in 2006 speelde. 'Au Lait' van Pat Metheny en Lyle Mays sluit het lijstje af: de twee verbeelden zich daarin Metheny en Mays als een trompet-accordeonkoppel, spelend in de kleuren van de Fellini-Rota-samenwerking. Het werkt verbluffend.

Geïmproviseerde duetten
Drie stukken kwamen pas aan het einde van de sessies tot stand: de geïmproviseerde duetten 'Lontano' en 'Résonances', en 'De Passage', een trompetsolo die naadloos overgaat in 'Les Tuiles Bleues'. Dat zijn de momenten waarop de spontaniteit van dit duo het sterkst voelbaar is. Er was geen script, geen arrangement; alleen de ruimte en twee muzikanten die wisten hoe ze die moesten bewonen.

'Blossom' is een plaat die je niet analyseert maar ondergaat. Geen grote gebaren, geen effectbejag. Alleen twee muzikanten in volkomen evenwicht, die twintig jaar gedeelde podia hebben neergelegd in veertig minuten muziek die klinkt alsof het de eerste dag is.