CD-RECENSIE

Noah Preminger – Dark Days
bezetting: Noah Preminger tenorsaxofoon, Ely Perlman gitaar, Kim Cass contrabas, Terreon Gully drums
opgenomen: 14 december 2024, Samurai Hotel Recording Studio, Astoria, New York
uitgebracht: november 2025        
label: Criss Cross Jazz
aantal stukken: 9
tijdsduur: 63’56
website: noahpreminger.com - crisscrossjazz.com
door: Cyriel Pluimakers


Noah Preminger heeft een prachtige klank op zijn tenorsaxofoon en deze eigenschap kon hij breeduit etaleren op zijn vorige album ‘Ballads’ (Chill Tone). Voor het Nederlandse Criss Cross Jazz maakte hij al drie geslaagde titels en in november 2025 volgde ‘Dark Days’: een bijna politiek statement waarin hij stelt dat musici dienen deel te nemen aan actuele culturele en maatschappelijke discussies.

Origineel
Voor ‘Dark Days’ heeft hij naast oudgediende Kim Cass, op contrabas, twee nieuwe musici bij de band aangetrokken: gitarist Ely Perlman en drummer Terreon Gully. De laatste heeft een stevige carrière opgebouwd met funk, fusion, R&B, hiphop, gospel en popmuziek. Gitarist Ely Perlman beschikt over een licht schurend geluid dat extra cachet geeft aan het nieuwe ensemble. Meteen in de opener ‘Hummus’ voorziet hij de gedreven improvisatie van tenorsaxofonist Preminger van fanatiek tegenspel. In de solo die erop volgt maakt hij duidelijk dat we te maken hebben met een uitzonderlijk talent: zijn noten- en akkoordenkeuze is buitengewoon origineel.

Aangrijpend
Verrassend is het prachtige ‘Mopti’, afkomstig van de legendarische Don Cherry: een spiritueel stuk met een obsessief pulserend ritme. Drummer Gully zorgt samen met Perlman en bassist Cass voor een stevige drive, waarover de leider heerlijk kan soleren. De zwoele latin sound vinden we in ‘Casa Pueblo’ en in ‘FSTC’ horen we dat Preminger ook avontuurlijk klinkt in een meer traditionele context. Zijn weelderige geluid voorziet ook de gedragen melodie van ‘Nash’s World’ van extra zeggingskracht. Bijzonder is de compositie ‘Sarajevo With Neira’ die hij opdraagt aan zijn ex-vrouw: een zeer aangrijpend stuk waarin hij duiding geeft aan de tragische geschiedenis van deze stad als een eenzame stem tussen de onmetelijke puinhopen.

Onheilsprofeet
Vrolijk word je niet van dit album, maar daar geeft de actualiteit ook allerminst reden toe. Het titelnummer ‘Dark Days’ vormt een uitgebreide klaagzang, maar gitarist Perlman zorgt in zijn solo nog voor een sprankje hoop. Met zijn weidse en doorvoelde geluid maakt de tenorsaxofonist duidelijk dat het voor hem echt menens is. De boodschap van de muziek is onontkoombaar en inktzwart. In het afsluitende ‘Barca’ horen we Preminger, in zijn rol van onheilsprofeet, nog eenmaal zijn waarschuwende geluid uitspreken. Ongekend heftig is de muzikale boodschap van deze productie die onomwonden duidelijk maakt dat we als mensheid echt op onze tellen moeten gaan passen.

Beluisteren via Spotify.