LP-RECENSIE

Nicolas Van Belle - Einde Were
bezetting: Nicolas Van Belle gitaren, bouzouki, tzouras, stem
opgenomen: herfst 2024, Zinema, Brussel
uitgebracht: 6 februari 2026
label: Klankhaven
aantal stukken: 10
tijdsduur: 38’37
website: nicolasvanbelle.bandcamp.com 
door: Georges Tonla Briquet




Nu ze bij de groep Suura de pauzeknop indrukten en andere projecten nog in het embryo stadium zitten, had de jonge Belgische gitarist en componist Nicolas Van Belle ruim de tijd om zijn solo-ideeën uit te werken. Het werd een gelaagde creatie met zeer persoonlijke invalshoek.

Thema's
Centraal staan thema’s als verlies, afscheid, verdriet en woede die existentiële vragen oproepen bij dergelijke situaties. Van Belle verwerkt het hoofdzakelijk instrumentaal met gitaar en strijkstok, ongestemde bouzouki, tzouras en klassieke gitaar annex open tunings. Af en toe duiken hiertussen flarden zinsneden op als collages. Een werkwijze weerspiegeld op de kunstzinnige hoes ontworpen door Amber Verhulst en de gitarist zelf. Kortom een heel emotioneel album dat de nodige concentratie vereist bij beluistering.

Onderwereld
Niet verwonderlijk dat openingstrack ‘Niets Makend’ baadt in een gitzwarte sfeer verwant aan de soundtrack van ‘Cat People’. Het is de poort naar een onderwereld waar enkel diep getekende levensvormen ronddolen. Het daaropvolgende akoestisch snarengetokkel leidt de luisteraar zachtjes naar meer vertrouwde contreien waar ook een gitarist als Ruben Machtelinckx rondhangt. De titel ‘Tussen Het Bedaren’ is dan ook heel toepasselijk. ‘Veel en Alleen’ lijkt aanvankelijk op dezelfde leest geschoeid maar fx-effecten zorgen voor lichte verstoring van de rust. 

Ambient
‘De Zon Die Brandt’ is gedrenkt in mystieke ambient geconstrueerd met gitaarspel en achterliggende woordeloze vocalen. Tot ‘In De Zilte Zee’ alles en iedereen omleidt naar een nieuw labyrint waarin lugubere schijnwezens rondzweven. Denk vooral aan de wereld die regisseur David Lynch creëerde in zijn cultfilm ‘Eraserhead’ waar poëzie en horror elkaar aanvulden. Tot zover kant A.

Obscure toon
De tweede plaatkant begint al evenmin geruststellend door de obscure toon van strijkstok op gitaar gekoppeld aan naargeestige zang. De gefragmenteerde grammatica van het opgebroken gedicht ‘Allenig Waren We’ illustreert de tegenstrijdige emoties van een verward hoofdpersonage. In scherp contrast is de akoestische begeleiding op gitaar. 

De schizofrenie gaat verder met het post apocalyptische ‘Verbrokkelt Geduldig’ dat beelden oproept uit filmen als ‘Mad Max’ en ‘Blade Runner 2049’. Helemaal aan de einder lijkt er dan toch een hoopvol licht te schijnen met titels als ‘Jouw Naamloze’ en ‘Vaarwel Were’.

Het album werd uitgebracht bij het kleine onafhankelijke label Klankhaven dat zich specialiseert in producties van diep persoonlijke gemoedsbewegingen.

Beluisteren via Spotify.

De zon die brandt.